Argentinie, Stories, Ushuaia
Comments 4

Roadtrip aan het einde van de wereld

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Ushuaia, el fin de mundo en de zuidelijkste stad ter wereld. Zo voelt het ook als je de grote vrachtschepen – wachtend op hun tocht naar Antarctica – in de haven ziet liggen. Geen enkel huis in Ushuaia is hetzelfde, want iedereen is maar gaan bouwen met de mogelijke materialen en handigheid. Deze huizen zijn voorzien van een kachel, zo ook mijn hostel. Bloedheet, koppijnverwarming noem ik het. Kijkend uit het raam van dit gezellige hutje – waar reizigers in allerlei varianten van outdoorkleding opwarmen – zie je de ruige en witte bergtoppen van de omliggende bergketens. Ik pak op mijn telefoon de kaart erbij en zie het groene stipje knipperen waar ik op dit moment ben. Aan het einde van de wereld. Het is moeilijk te beschrijven. 

Roadtrip door Ushuaia: Laguna Esmeralda

Susan – een landgenoot – vraagt of ik meega roadtrippen. Een dag eerder ontmoette ze twee jongens uit Buenos Aires. Vandaag hebben zij een auto gehuurd en wij mogen mee. Tien minuten later staan de Argentijnse mannen voor de deur. Op naar Laguna Esmeralda. Een modderig pad laat de echte militair bij de mannen naar boven komen. Susan en ik springen van steen naar steen om onze schoenen niet te verliezen in de enorme modderpoel. Een uur lang wandelen, springen en balanceren we naar een helderblauwe waterpoel die omgeven is door bergen.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Het hoogseizoen is voorbij, wat betekent dat de herfst in Ushuaia begonnen is. Diep oranje, groen, rood en geel zijn de kleuren van het landschap en dat zorgt voor extra mooie contrasten. Na Esmeralda rijden we verder over Ruta 3, de enige weg die je in en uit Ushuaia leidt. Onderweg stoppen we bij uitzichtpunten die het stoppen waard zijn.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip door Ushuaia: Puerto Almanza

We hobbelen zo’n anderhalf uur verder over een onverharde weg naar het oosten van Ushuaia: Puerto Almanza. Ik verwacht een dorpje, waar meerdere huizen bij elkaar een kern vormen tussen de natuur. Maar Puerto Almanza is een heel klein haventje met een rij van zo’n twintig huizen naast elkaar. De bewoners van deze huizen zijn oude vissersmannen en hun vrouw. Deze mannen zijn dé king krab vangers van Ushuaia. De typische vissoort die je in de stad Ushuaia eet, wordt dus gevangen door deze mannen. Wij eten het niet in Ushuaia, maar in een kneuterig zaakje waar de eigenaar de lolbroek uithangt als iemand hem vraagt of hij ook iets om mee te nemen heeft. “Mijn schoonmoeder”, zegt hij zonder blikken of blozen. De eigenaar maakt ook empanada’s, maar dan met king krab. Na het eten van deze empanada besluit ik in Argentinië een cursus ‘empanada-maken’ te gaan volgen en in Nederland een eigen empanada zaak te beginnen. Want ik kan niet meer zonder deze te lekkere deeghapjes.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Met volle buiken en weer een goed humeur rijden we verder. Onze militairen zijn gefascineerd door de enorme kanonnen die hier jaren geleden zijn neergezet toen er een oorlog dreigde tussen Chili en Argentinië. Wanneer je naar de overkant kijkt zie je namelijk Puerto Williams, Chili. Het Beaglekanaal split deze twee havens. En de grens split het Beaglekanaal. Mijn provider snapt dan ook niet of ik nu in Argentinië of Chili ben, want hij blijft maar smsjes sturen: ‘beste klant, u bevindt zich in Argentinië’ en ‘beste klant, u bevindt zich in Chili’. We staan nu enkel en alleen met z’n vieren en een paard op een afgelegen plek wat ons nogmaals doet beseffen dat we aan het einde van de wereld zijn. Op drie dagen varen van Antarctica. Susan op de schommel, Ezequiel achter het kanon, Lisandro met zijn paparazzi camera bij het water en ik bij het paard.  

Leestip: een zeiltocht door het Beaglekanaal in Ushuaia.

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip door Ushuaia: zoektocht naar pinguïns

De hele dag praat ik al over de pinguïns die in het Beaglekanaal leven en dat ik die wil zien. Naïef denkend rijden we naar Estancia Harberton waar je een boot schijnt te kunnen nemen naar Isla Martillo, het pinguïneiland. Dat je daar van te voren voor moet reserveren, waren we door het enthousiasme even vergeten. Wel zag ik mijn eerste guanaco (Argentijnse lama) en waren de uitzichtpunten wederom te mooi om waar te zijn. En dat terwijl de Cumbia van Lisandro door de zelfgemaakte speakers klonk: een telefoon met papier in trechtervorm.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Een iets te gezellige afsluiting

Die avond verzamelen we weer in Dublin. Een plaatselijke donkerbruine kroeg waar elke van de 50.000 inwoners vanaf weet, waar local en reiziger samenkomen. We drinken bier en schranzen de popcorn naar binnen. Lachen, gieren, brullen, maar ook serieuze Spaanse lessen. De klok staat op drie uur wanneer het een van ons een goed idee lijkt om naar de bar Jagger te gaan. Livemuziek en cola met likeur Fernet. Of eigenlijk: popmuziek die iedere Argentijn meezingt en een drankje waar we het lekkere niet van proeven. Het is inmiddels vier uur, over drie uur gaat mijn wekker en dan ga ik pinguïns spotten. Op een boot. En ik ben snel zeeziek, laat staan met een kater. Fingers crossed.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

4 Comments

  1. Pingback: Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden | A CRUSH ON THE WORLD

  2. Pingback: Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog) | A CRUSH ON THE WORLD

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s