Argentinie, Stories, Ushuaia
Comments 4

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

7:50 uur in de haven van Ushuaia. Het is het vroegste dag tot nu toe die op de reisagenda heeft gestaan, maar het is voor een goed doel: pinguïns en zeehonden spotten in het Beaglekanaal. Het Beaglekanaal is een zeestraat die Vuurland verdeeld in het hoofdeiland in het noorden en kleinere eilanden in het zuiden. Het is ook de zeestraat die bij Ushuaia de grens is tussen Chili en Argentinië, die de Atlantische Oceaan en de Stille Oceaan samenbrengt en die ongeveer 250 kilometer lang is. Die ochtend ga ik – samen met acht andere avonturiers – aan boord van het kleine zeilschip Paludine.  

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Les over el fin del mundo

De zeiler geeft ons een les geologie, aardrijkskunde en topografie. In het westen zien we de allereerste bergtoppen van het meest zuidelijke deel van de 3.371.000 km2 grote Andes. In het zuiden wijst hij naar de toegangspoort tot Cape Horn en uiteindelijk Antarctica. Door de samenkomst van twee oceanen is het water in het Beaglekanaal behoorlijk vruchtbaar en dat weten de meest bijzondere dieren ook. Het pinguïnseizoen sluit over twee dagen, dus ik ben net op tijd om hun waggelende pasjes te observeren.  

Leestip: een roadtrip aan het einde van de wereld, Ushuaia.

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Genieten zonder te praten

Terwijl de zon nog voor een prachtige weerkaatsing in het water zorgt, geniet ik met de wind in mijn haren van het uitzicht. Bemanning en medezeilers vragen me ‘Are you ok?’ Yes, I am. Ik geniet met volle tuigen, maar dat kan ook eens zonder te praten. Daarnaast is het veel te koud om hele gesprekken te voeren en bij de brede glimlach voor een foto bevriezen mijn tanden bijna. Tijd voor een mooi geel pak, die enigszins de koude wind en het water verder van mijn botten houdt.

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Waggelende pinguïns

Aangekomen bij Isla Martillo duikt de ene pinguïn uit het water, schud de ander zich uit met zijn vinnen op de rug en waggelt weer een ander met zijn vriendjes op hun dooie gemakje over het strand. Alles wat ik me voorstelde bij pinguïns zie ik in levende lijve gebeuren, op nog geen tien meter afstand. Met Piratour heb je de mogelijkheid om een wandeling van een uur te maken over het eiland. Ik vind dat het eiland van de pinguïns is en dat wij mensen onze voetprint al op te veel plekken willen drukken. Daarnaast kreeg ik bij Piratour geen fijn gevoel. Het personeel was onaardig en waarom zouden ze aardig zijn, want de Lonely Planet lezers komen toch wel massaal.

Bij Paludine voelde het wel goed. En het was goed. Meer dan goed. Helemaal alleen zeilden we door het Beaglekanaal, we kwamen geen andere boot tegen en konden op ‘verstandige’ afstand de pinguïns hun dagelijkse leven zien leiden. Veel pinguïns zijn er trouwens niet, want door de komst van de winter trekken ze naar Brazilië voor voedsel.  

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Ontmoet de zeiler

Zeiler vertelt dat vandaag een van de koudste en meest winderige dagen van het jaar is. We besluiten naar binnen te gaan en hij maakt warme chocolademelk. Een oud recept die zijn moeder vroeger voor hem maakte. Hij vertelt over Ushuaia, zijn kijk op de president en zijn leven. Hij woont in een cottage in de bossen van Ushuaia en werkt een half jaar lang op het zeilschip als gids. Elke dag vaart hij met mensen als ons door dit prachtige stuk op aarde. Een stuk waar enkel de natuur de baas is.  

De andere zes maanden van het jaar reist hij met of zonder zeilschip. Hij spaart voor zijn eigen zeilschip en de verbouwing van zijn cottage, dus een reis zit er komend half jaar niet in. Als hij echt even tot rust wilt komen – al dacht ik dat dit wel moest lukken in een cottage in het bos – gaat hij naar de boot. Met zijn hond en muziek geniet hij van alle rust.  

Demi naar het einde van de wereld

Het stadsmeisje in mij is plots verdwenen en als ik om mij heen kijk, lijkt me dat best een prima manier van leven. Genoeg gekletst. Ik wil meer zien van die plek waar de natuur de baas is, van de dieren en uitzichten. Alleen ik trotseer op dat moment de kou. Ik wandel naar de voorkant van het schip en terwijl ik mij stevig vasthoud – om te voorkomen dat ik overboord waai – voel ik een nieuw televisieprogramma opkomen: ‘Demi naar het einde van de wereld’. Of bestaat zoiets al? 

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Zeiler roept ons uit de cabine: zeehonden op een minuut varen. Hoewel er geen zon is, liggen er zeker twintig zeehonden te zonnen op een rots. Midden in het Beaglekanaal. In slow motion zie je hier en daar een hoofd omhoog komen. Alsof ze net wakker worden. Dit keer zijn het alleen maar vrouwtjes en baby’s. De mannetjes zijn op jacht. De verdeling is normaalgesproken vijftien vrouwen en een man. Ja, dat wil natuurlijk elke man. Deze grap heeft vast nog niet iemand eerder gemaakt… Goed, de vrouwen vechten om de man. De man maakt een keuze, zorgt voor een zwangere vrouw en gaat opzoek naar de volgende. Wij gaan opzoek naar de warmte en zeilen terug naar Puerto Almanza voor een warme autorit terug naar Ushuaia. Nog een dag voor de zeiler en dan heeft ook hij vakantie.  

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

4 Comments

  1. Pingback: Roadtrip aan het einde van de wereld | A CRUSH ON THE WORLD

  2. Pingback: Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog) | A CRUSH ON THE WORLD

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s