Chili, Patagonië, Stories, Vlogs
Comments 3

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

All by myself reizen door Patagonië leek bijna onmogelijk. Alhoewel, dat deed de dame van Kilroy vermoeden. Werkend in de reisbranche, ben ik er toch ingetrapt. In Nederland gaf het mij een veilig gevoel: met een groep een avontuurlijke overland tour doen, kamperen in de natuur en niet hoeven nadenken over moeilijke busritten en trekkingen, zoals de W-walk in Torres del Paine National Park. De eerste reismaand vordert, ik leer reizigers kennen die al alleen door Patagonië gereisd hebben en ik leer mensen kennen die rond dezelfde tijd als mij die kant op gaan. Ondertussen geniet ik van de vrijheid en leef ik niet met de dag, maar met het half uur. Aan niemand anders dan aan mezelf hoef ik verantwoording af te leggen. Dat ik deze vrijheid straks ga inleveren besef ik me in Ushuaia.

Een goed begin met Han in Ushuaia

Vrijdagavond spreek ik af met een van de medereizigers. Een Engelse gast met spleetogen, een feloranje jas en hipsterknotje. We drinken wat in m’n stamkroeg Dublin, waar ik de afgelopen vier dagen te vinden was. De ober herkent me en weet dan ook dat ik graag popcorn bij de ‘cerveza rubia’ wil. Hier en daar zeg ik wat mensen gedag. Het voelt alsof ik een inwoner van Ushuaia ben. Goed, Han – de Engelse gast die elke zin eindigt met ‘man’ – is de vriendelijkheid zelf. We kletsen gezellig en hij blijkt een behoorlijk goede fotograaf (zie @bigwormworldwide) te zijn. Door zijn gadgets weegt zijn dagrugzak al bijna twintig kilogram. De volgende dag nemen we de bus naar Tierra del Fuego National Park. Veel bos, maar na een stijle hike een prachtig uitzicht. Na de ontmoeting met Han heb ik vertrouwen in de tour. Al delen we beide onze twijfels over de groep van maar liefst 22 man. De jongste 19 jaar en de oudste bijna 60 jaar.

Stereotypen van een groepsreis

In zo’n groep heb je vaak dezelfde soort types zitten. Je hebt de aandachtstrekkers. Waar je ook bent je hoort ze overal bovenuit. Of ze nu wel of geen stem hebben na een nacht doorhalen in Buenos Aires. Deze aandachtstrekkers zijn zeker van hun zaak. Maar dat zijn de onzekere aandachtszoekers niet. Die bemoeien zich simpelweg met alles en iedereen, uiteraard met een lieve schattige lach.

Je hebt de scouting fanatiekelingen, die liever zelf de gids uithangen. Ze staan keer op keer vooraan om te helpen en om vervolgens dat extra schouderklopje te krijgen. Je hebt de rustige meiden, die op elk moment van de dag vriendelijk en in voor een praatje zijn. Je hebt de stoere boys die ongeïnteresseerd rondlopen, maar dat zeker niet zijn. Je hebt de sportgast, het degelijke stelletje, de oudere vriendinnen en Andy Bond: die graag vertelt over zijn overland avontuur in 1988 langs de westkust van Afrika.

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

En je hebt mensen zoals ik. Ik functioneer niet in dit soort grote groepen. Daar ben ik achter en ik neem er genoegen mee. Teveel ruis, teveel mensen die aardig gevonden willen worden, de populaire en niet populaire. De grappen om het grappen moeten maken. De schoolreisje-achtige toespraken die we krijgen van de gids. Ik zit, doe mijn ding en vind het prima om met rust gelaten te worden. ‘Suus on tour’ is daar voor de uitlaatklep. We lachen, maken de ramen van de truck schoon en vloggen. Maar we kijken elkaar vooral vaak vragend aan door al het eerdergenoemde. Ik kijk uit naar mijn vrijheid over drie weken.”

Ik moet het een en ander rechttrekken…

Uit frustratie schreef ik het bovenstaande op onderweg naar Torres del Paine. Ik herinner het me nog, maar ik ben het niet meer met mezelf eens. Nu – de Dragoman tour afgelopen is – mis ik al mijn stereotypen, mijn “Dragofamily”. Het was een avontuurlijke overland tour met een gezellige en diverse groep die mij lieten functioneren en waarvan ik de observerende uil was. We kampeerden midden in de natuur en de frieskoud, maar ‘wakker worden’ was op geen van de kampeerplekken een straf. Ik hoefde niet na te denken over moeilijke busritten, want onze stoere Elle2 truck, Mark en Ryan lieten ons de landschappen van Patagonië zien.

En ook over de trekkingen hoefden ik nauwelijks na te denken, waarvan de W-walk in Torres del Paine tot nu toe het hoogtepunt van mijn gehele reis is. Met dank aan de beste gidsen ooit – Juancho en Carlos – ben ik een fanatieke hiker geworden. Nooit gedacht dat hiken in mijn ‘genieten-vocabulaire’ zou passen. Maar dat doet het. De intense natuur, de uitdaging, het avontuur, het wegzijn van het internetleven, het zetten van je gedachten op nul. Ik kijk alweer uit naar de volgende hike.

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

Vlog van W-walk in Torres del Paine, Chili

Maar voor jullie eerst een vlog van mijn highlight hike: de vierdaagse W-walk door Torres del Paine in Chili. Oh, met een bijzondere beloning aan het einde. Iets met een indrukwekkend dier en heel veel geluk.

3 Comments

  1. Pingback: Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman | A CRUSH ON THE WORLD

  2. Pingback: Muren vol street art vormen de straten van de kleurrijkste stad van Chili: Valparaiso | A CRUSH ON THE WORLD

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s