Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Buenos Aires: tango cultuur, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Tango, ik dacht dat elke Porteño deze dans in zijn heupen had zitten of op zijn minst opgeroeid was met de muziek. Niet waar. Wanneer we op het terras zitten leren we dat het bij de mannen maar om drie dingen draait: een latino verandert nooit van vriendin (euh…?), voetbalclub en kapper. Dat voetbal diep in het bloed van elke Argentijn zit had ik verwacht, maar dat het haar van de latino belangrijker is dan de tango had ik niet zien aankomen. Lopend, zittend en kijkend in San Telmo blijkt tango wel degelijk de bevolking samen te brengen. Zoiets wat wij in Nederland niet hebben.

Tango dansen in San Telmo

Hipopotamo is de eerste plek waar ik de natuurlijke manier van tango dansen zie. Met natuurlijk bedoel ik geen show op straat. Muzikanten verdienen in Buenos Aires hun geld door cafés af te gaan, waar ze muziek spelen en om een bijdrage van de gasten vragen. Cafégangers maken van deze gelegenheid gebruik om de ‘embrace’ te doen. Vol passie sluiten ze de armen in elkaar en beginnen ze met kleine heupbewegingen. Gevolgd door op het ritme bewegende stappen. Iets wat bij het interieur van Hipopotamo blijkt te passen. Het is dan ook een van de notabele bars waar Sander over heeft verteld tijdens de fietstour door Buenos Aires. Wanneer ik er een paar dagen later weer langs wandel zie ik oude mannetjes voor het raam de krant lezen. Een authentiek plaatje!

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Later die zondag is Plaza Dorrego in San Telmo de plek voor de tango. Na een professionele dans met een jonge dame en een oudere gentleman begint de milonga. Een milonga is een plek waar Porteños samenkomen om de tango te dansen. Er zijn verschillende gradaties: van professioneel waar je als niet-tango-danser niet welkom bent tot openbaar zoals op Plaza Dorrego. Rondom het plein verzamelt jong en oud met thermoskannen heet water en gekleurde kommetjes met metalen ritjes. Het is voor de Mate (lees: hele sterke thee), iets waar elke Argentijn verslaafd aan lijkt te zijn. Het plein vult zich ondertussen meer en meer met dansende koppels. Sommige kennen elkaar, velen niet. En toch doen ze de sentimentele ‘embrace’.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Mannen lopen rondjes, op jacht naar de beste danspartner. Met sommige mannen heb ik medelijden, want zij krijgen meerdere keren een nee-schuddend-hoofd als antwoord. Andere mannen zijn behoorlijk kritisch. Vooral de oudste van de club die ik observeer. Met geknepen ogen – die zorgen voor nog meer rimpels – strompelt hij maar liefst drie rondjes voor hij zijn danspartner kiest.

En dan zijn er ook de niet kritische mannen. Mannen die mij vragen om de tango te dansen. Ik schrik van de vraag ‘Bailas tango?’. Mijn antwoord is nee en ik vertel niks over die ene les van vorige week. Hij neemt met nee geen genoegen en besluit mij de tango te leren tussen alle mensen die wel soepeltjes over de vloer glijden. Houten plank of niet, ik heb een milonga gedanst.

Spoedcursus Spaans

Week twee van de reis start ik met een Spaanse les. Gratis, want ik denk er met een opfrisbeurt wel te komen het komende half jaar. Mooi niet. Zeker in Argentinië is het accent compleet anders dan in Spanje. Zo spreek je ‘ll’ en ‘y’ niet uit als ‘j’ maar als ‘che’. Wordt ’tú’ vervangen door ‘vos’ en nog zoveel meer. Buiten het accent moet ik ver graven om woorden te vinden. Samen met de dames van Porteñísima – een kleinschalige en gezellige taalschool in het centrum van Buenos Aires – kijk ik naar de mogelijkheden. Over vijf dagen verlaat ik namelijk Buenos Aires al, toen nog niet wetende dat ik terug zal keren. Elke ochtend krijg ik twee uur Spaans les, een spoedcursus met veel huiswerk. De Nederlandse Rosa sluit aan.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Van politie tot vriend

De ochtend van de eerste Spaanse les wordt het geld uit Rosa haar rugzak gestolen. Een vervelende gebeurtenis die uiteindelijk zorgt voor een gierende middag. Met drie man sterk gaan we naar het toeristische politiebureau op Avenida Corrientes om aangifte te doen. Zo vriendelijk en relax als de Argentijnen zijn, zijn ze dat hier ook. Rosa vult alle benodigde informatie in en Alex en ik staan versteld hoe vlekkeloos alles gaat. Totdat de brede agent zegt dat we hier even rustig mogen wachten. Zijn collega’s zijn onderweg. Collega’s? Met een grote politieauto worden we opgehaald om naar het politiebureau – waar de beroving plaatsvond – gebracht te worden. Blauwe lichten aan en gaan. Als ware criminelen worden we vervoerd door Buenos Aires.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Een van de politiemannen spreekt Engels, waardoor het vooral gezellig is in de auto. Aangekomen bij het lokale politiebureau krijgt Rosa een voorkeursbehandeling en worden de anderen in de rij genegeerd. Aangifte gedaan. Een moment van overleg tussen Rosa, Alex en mij, wat we de laatste paar uur van de namiddag gaan doen, wordt onderbroken door de agent. Waar willen jullie heen? Verbaasd reageren we dat we in dit deel van de stad blijven, want de dag is al bijna voorbij. Maar de politieagent vindt het de normaalste zaak om zijn namiddag te besteden aan het taxi’en van ons. ‘We are all yours today’. Ze brengen ons naar de begraafplaats van Recoleta en het wordt alleen maar gezelliger in de auto. De dag sluiten we af met een kus en een knuffel. En Rosa met een mailtje van de agent.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

Buenos Aires: Dulce de Leche, sportieve Porteños & decadent Palermo 

Pindakaas het spijt me. Ik heb je Zuid-Amerikaanse vervanger al gevonden: Dulce de Leche. Het smeersel met karamel verwerken de Argentijnen overal in, zoals ijs en de koekjes genaamd Alfajor. Dulce de Leche maakt dan ook een belangrijk onderdeel uit van mijn Argentijns ontbijtritueel, zoals Pindakaas dat doet voor mijn Nederlandse. Zaterdag begin ik de dag ook met Dulce de Leche, stokbrood en koffie. Rustig in de zon bedenkend wat ik deze dag ga doen. Er schuilt een ware einzelgänger in mij, want ik heb vooral zin om alleen Buenos Aires te ontdekken. Dat alleen kunnen – maar niet hoeven – zijn, bevalt mij wel.

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

Mijn eigen weg vinden

Dat ik heel goed zelf de weg kan vinden, ga ik vandaag mijn reisvrienden bewijzen. Elke keer wanneer ik mijn te handige offline app HERE WeGo gebruik en vol goede moed de weg wijs, lopen we verkeerd. Presteren onder druk is gewoon niet mijn sterkste kant, oké. Het bewijs is daar. Wanneer ik alleen de kleurrijke straten, pleinen en parken van de wijk Palermo verken, loop ik namelijk moeiteloos en keer op keer de goede kant op.

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

De metro in, naar Plaza Italia en daarvandaan naar de vele parken tussen het nationale vliegveld en Palermo. Op zaterdag en zondag wordt de grote weg rondom de parken afgesloten voor auto’s. Elke sportieve Porteño fietst, jogt, skeelert, loopt en skateboard over deze weg. Zonnend op het grasveld of zittend in de schaduw van de (palm)bomen komt de Porteño bij of kijkt – net als ik – naar iedereen die zijn eigen weg vindt in het park. Even later vind ik mijn eigen weg naar het Evita Museum. Op de warmste dag van mijn ‘stedentrip’ in Buenos Aires is het museum een ware verkoeling. Er is bijna niemand, dus ik neem de tijd om zowel het Engelse als het Spaanse over Evita te lezen. Zo leer ik meer over haar leven, liefdadigheidswerk, populariteit in Buenos Aires, maar ook mijn Spaans hoop ik een opfrisbeurt te geven. Meer leren over Evita lukt, Spaans niet.

Decadente bedoeling in Palermo

Nee, ik ben geen citytripper. Ik ben een backpacker. En dat zorgt voor een ander bezoek aan een stad. Aan de ene kant minder stressvol, want shoppen zit er niet in en de keuzestress tussen alle hotspots heb ik ook niet. Aan de andere kant moet ik daar aan wennen. Vooral wanneer ik door hippe wijken als Palermo loop, waar de sjieke en modebewuste man en vrouw op de hoek van de straat kletst, in de hotspots luncht met een grote bel van een glas wijn en de dag afsluit in een van de nieuwste bars waar je moet zijn geweest.

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

Wanneer ik dit opschrijf, denk ik: blij een backpacker te zijn en mij mag beperken tot de oude volkswijken van de stad. En toch doe ik op de backpack-manier mee aan het decadente leven in Palermo. Eerder die week nam ik met Sophie al plaats op een van de terrassen – te vinden op elke hoek van de straat – en bestelden we onze tot nu toe duurste ‘Copa de Vino’.

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

Na vandaag zet ik ook Sheldon en Falena op mijn ‘hotspotlijst’. Sheldon, een binnentuin waar blauw en groen domineren, mijn favoriete Spaanse tegels de vloer versieren en de vele planten voor de ‘urban jungle’ uitstraling zorgen. Terwijl de tafels gevuld zijn met culinaire hoogstandjes, kies ik op deze warme en stinkende dag voor de goedkoopste optie: een tosti hamkaas en een cola.

Falena, een geheime bibliotheek weg van de drukke straten en alleen te bezoeken door aan te bellen. En dan word je verrast door een industrieel ingerichte tuin en bibliotheek. Aangezien lezen niet mijn favoriete bezigheid is en wijn drinken wel, besluit ik hier in alle rust er eentje te drinken. Eentje wordt meer, want die avond sluit ik aan bij de KLM crew voor een borrel op het dakterras van het Pulitzer Hotel. En nu ga ik weer even normaal doen…

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

Tip: lees ook mijn andere reisverhalen uit Buenos Aires!

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Buenos Aires: street art Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders & vrouwendemonstraties

De dag beginnen met een ‘cafe con leche’ op een terras in de stad is misschien wel een van de meest ‘local’ dingen die je kan doen in Spaanstalige landen. Zo ook in Buenos Aires, dus hangen we de Porteño uit voordat we ruim twee uur naar de wijk Palermo slenteren. Langzaam verandert het straatbeeld van het drukke centrum in rustige straten, waar Porteños hun boodschappen doen bij fruitwinkels op de hoek. Statige gebouwen ogen minder statig door de vrolijke kleuren en muurschilderingen. Hoge bomen vormen een dak boven de straten en zorgen dat we verkoelend in de schaduw lopen. De pleinen en parken bieden een fijne plek voor een rustmoment in de zon. Een perfecte slenterdag!

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Zoektocht naar Frida Kahlo 

Als street art fan en fanatiek Instagrammer heb ik mijn zinnen gezet op het vinden van de muurschildering van Frida Kahlo. De locatie is niet bekend bij Google en ook de locals hebben Frida nog nooit gezien. Ik besluit later terug te gaan, zodat mijn Franse en Duitse vrienden geen last hebben van mijn drang. Renu is er blij mee. Sophie laat het niet los. Na de lunch zetten Sophie en ik daarom onze zoektocht naar Frida voort. We praten inmiddels over Frida alsof ze onze beste vriendin is en dan zien we haar in de verte.

Zodra het stoplicht voor de auto’s op rood staat, springen we de weg op om Frida vast te leggen op camera. We springen de stoep op bij groen licht en dit herhaalt zich zeker zo’n drie keer. Van hysterische reiziger veranderen we onszelf weer in een Porteño. Op naar de metro met onze Argentijnse OV-chipkaart en op naar onze Malbec en zelfgemaakte Gnocchi op het dakterras van Portal del Sur.

Voor diegene die naar Buenos Aires reizen en Frida ook graag willen ontmoeten, dit is het adres: Avenida Dorrego ergens bij nummer 1780 in de wijk Palermo.

Ontdek Buenos Aires op de fiets

Steeds meer kom ik tot de conclusie dat Buenos Aires niet het Parijs van Zuid-Amerika is, maar dat het Buenos Aires is. ‘Gewoonweg’ Buenos Aires. Een stad die met geen enkele stad te vergelijken is. Dit wordt nog eens bevestigd wanneer ik met de Nederlandse gids Sander en een groep dames van de KLM op de fiets stap. De hoge moderne en statige gebouwen rondom Plaza San Martin. De fancy haven met behoorlijk goed opgeknapte loodsen en een vrouwelijk trots: de brug El Puente de Mujer. De oude volkswijk La Boca met als belangrijkste gebouw het stadium van La Boca Juniors, wat tijdens wedstrijden alle ruiten in de wijk laat trillen. De andere volkswijk is San Telmo, waar tango de gesproken taal lijkt te zijn. Het centrale plein Plaza de Mayo met Casa Rosada en op donderdag de ‘dwaze moeders’.

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Het maakt niet uit waar we zijn, want op elke plek heeft de Argentijnse hoofdstad een verhaal. Verhalen die geen andere stad heeft, verhalen die je doen nadenken en verhalen die je helpen de stad en zijn inwoners beter te leren kennen. De dagen na de fietstour door Buenos Aires kijk ik daarom vanuit een ander oogpunt naar de stad, een speciaal en bijzonder oogpunt. Ik geniet nog meer van de sfeer in de stad en begin zelfs een beetje verliefd te worden (ja, dat kan ik blijkbaar toch).

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Wil je alvast een stukje meefietsen? Lees dan mijn blog op Vive Le Voyage over de fietstour door Buenos Aires!

Demonstraties voor of tegen nog zoveel meer

De stad staat op z’n kop, de hoofdstraten zijn afgesloten voor auto’s en gevuld met vrouwen. Het is International Women’s Day. Zelfs de politie in en rondom deze straten bestaat enkel uit vrouwen, die misschien wel de enige werkende vrouwen van die dag zijn. Spandoeken, gekleurde shirts, geschreeuw en gezang. Ze demonstreren. Voor gelijke rechten, voor legale abortus, tegen de huidige president en voor of tegen nog zoveel meer. Het is mij niet duidelijk.

Maar er is nog meer gaande, want het is donderdag 15:30 uur. Wat betekent dat de nog zes overgebleven moeders de president vragen waar hun (klein)kinderen gebleven zijn. Sinds 1977 doen de moeders dit met kenmerkende witte hoofddoeken die symbool staan voor luiers. Onder het bewind van Videla verdwenen tegenstanders op bizarre wijze. Vandaag de dag zie je op donderdag om 15:30 uur nog meer op het plein voor Casa Rosada. Er blijkt een demonstratie bij te horen: voor of tegen nog zoveel meer. Het voelt tegenstrijdig. Geschreeuw door een megafoon aan de ene kant en oude dames – die hun (klein)kinderen herdenken – aan de andere kant.

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Met de KLM dames besluiten we daarom een café op te zoeken en met een fles wijn te proosten op het leven. Dat proosten zet ik samen met Sophie voort op Plaza Dorrego in de gezelligste wijk van Buenos Aires: San Telmo. Hier worden we vrolijk van de gitaarmuziek, de swingende tango paren en de gezelligheid van kletsende mensen. Dineren doen we die avond met een ijsje, want het Italiaanse ijs is – meer dan goed voor mij is – aanwezig in Buenos Aires. Wist je dat maar liefst de helft van de Porteños het bloed van een Italiaan heeft? Is het niet van een Italiaan dan is het wel van een andere Europese nationaliteit. Argentijnen hebben dan ook vaak twee nationaliteiten en dus twee paspoorten.

Niks moet, niksen mag

Zoveel mogelijk ervaren van hoe de locals Buenos Aires ervaren, omdat de stad me zo nieuwsgierig maakt. Van de ene leuke ontmoeting in de andere rollen, omdat je alleen reist en dezelfde passie hebt. Beide hebben mij blij verrast, maar beide hebben ook de stopknop doen verdwijnen. Momenten van even rustig bijkomen zaten er de afgelopen dagen niet bij, want steeds kwam er iets leukers op mijn pad dan ‘niks doen’.

Een onrustig en benauwend gevoel schud me wakker. Ik blijf een dag bij het hostel. Op het dakterras, in de zon, de reis verder plannen en alles wat ik meemaak in woord samenvatten. Ik kan over elke dag wel een boek schrijven. Een groot avontuur lijkt in de eerste week als zo groot. En steeds als ik denk dat er nog zoveel meer groots op me staat te wachten, tovert het een glimlach op mijn gezicht. Ik vind mezelf best een stoere chick.

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

Welkom in Buenos Aires: Porteños, tango en momenten van besef

Na een weekend – wat zeg ik, een week – vol afscheidsknuffels is de dag dan daar. De dag dat ik voor een half jaar Nederland verlaat om nieuwe indrukken op te doen in Zuid-Amerika, met Buenos Aires als start. Of eigenlijk die veertien uur lange vlucht. Dag pa, dag ma, dag broer, dag Ben, dag Nederland. In het blauw-witte vliegtuig van de KLM mag ik plaatsnemen naast een Argentijnse man. Hij heeft dé gaucho-look denk ik: een zongebruinde huid, brede schouders en een dikke zwarte snor. Mijn eerste ontmoeting met Argentinië! Dat hij ongeveer de helft van mijn stoel in beslag neemt, vergeef ik hem. Al wordt mijn rug er vijf uur later niet zo blij van. Blijkt die wannabe-gaucho ook helemaal geen Argentijn te zijn, geen Engels en geen Spaans te spreken.

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

Een glimp van de knalrode, oranje en gele zonsopgang en de verlichten huizen van Buenos Aires vang ik op drie stoelen verderop. Ik moet mezelf even knijpen, want ik ben bijna in Argentinië. Ja, in Argentinië! Sinds ik tijdens muziekles op de middelbare school de film Evita gezien heb, staat een bezoek aan Buenos Aires heel hoog op de lijst. Nu ben ik er bijna, straks ga ik het balkon zien waar Evita Peron voor miljoenen Argentijnen dé toespraak hield. Iets wat alleen ik interessant vind, blijkt later als ik andere reizigers er enthousiast over vertel.

Hola Porteños

Na een lange rij bij de douane word ik vriendelijk begroet met ‘hola Demi, enjoy your stay in Argentina’ en krijg ik de allereerste Zuid-Amerikaanse stempel in mijn paspoort. Starend uit het raam van de bus, waarvan het uitzicht nu al beter is dan de junkies op de Nicolaasdwarsstraat in Utrecht, laat ik de eerste indrukken op mij inwerken en klets ik wat met de Duitse Renu. Vanaf moment één dus al niet alleen.

Het hostel Portal del Sur oogt Argentijns met een hoog en open middenstuk versierd met planten en balkonrelingen, waar de kamers in meerdere verdiepingen aan grenzen. Reizigers verspreiden zich in de gemeenschappelijke keuken, woonkamer en op het zonnige dakterras. Ik drop mijn backpack en ga de stad verkennen, samen met Renu opzoek naar koffie en empanada’s. Aan die empanada’s – deeghapjes met verschillende vullingen – kan ik wel wennen. Ham en kaas, tonijn, kip, caprese, vlees en groenten. De keuze is niet makkelijk en door de honger besluit ik er drie te nemen. Zittend in het park met de koffie en empanada’s krijg ik even een flashback naar Barcelona, waar ik de eerste twee weken – ietwat ongelukkig – op Plaza de Catalunya de dag begon met koffie en een croissant. Geen zorgen, dit keer ben ik gelukkig en aanschouw ik het dagelijkse leven van de Argentijnen terwijl ik de eerste zonnestralen mijn huid laat verkleuren.

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

Langzaam leer ik de Argentijnen – of zoals zij zichzelf noemen Porteños – kennen. Porteños zijn gek op honden. Porteños zijn zoetekauwen met het smeerbare karamel Dulce de Leche en de suikerbommen van croissants, ook wel medialuñas. Vrouwelijke Porteños gaan massaal mee in de lokale modetrend van plateauzolen. Mannelijke Porteños zijn op het eerste oog niet per se macho en zoals verwacht loopt er best wat leuks rond (geen zorgen, ik ben alleen verliefd op de stad). Porteños zijn vriendelijk en heel relaxt. Een oudere dame vertelt iets over de bijzondere vruchten in de boom en als ik het goed begrijp is ze opzoek naar uit de boom gevallen vruchten voor in haar tuin. Anderen groeten ons met een glimlachende ‘hola’ en lopend over straat zetten zij met diezelfde glimlach een stap opzij als ze merken dat je er langs wilt. Ze nemen de tijd voor je als je ze iets vraagt en proberen rustiger Spaans te spreken als ze merken dat je ze niet begrijpt.

Buenos Aires, het Parijs van Zuid-Amerika

Door deze vriendelijkheid voel ik me geen moment onveilig in het Parijs van Zuid-Amerika. De stad voelt westers aan, waardoor ik mezelf weer af en toe moet knijpen dat ik in Argentinië ben. Het voelt meer of ik een week op stedentrip ben. Renu en ik delen dezelfde momenten van besef: hij gaat twee maanden reizen en ik maar liefst zes maanden. De spanning en zenuwen nemen af en het genieten is begonnen.

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

We besluiten verder te lopen naar de haven van de stad. Eén van de meest moderne delen van Buenos Aires, waar zakenlui en bouwvakkers hun lunchpauze doorbrengen al slapend op bankjes. De gerenoveerde pakhuizen aan de haven zijn nu de plek van luxe restaurants, restaurants die ik als backpacker beter oversla. Aan de andere kant van de haven schijnt een natuurreservaat te zijn. Porteños helpen ons de ingang te vinden en we maken een wandeling met hier en daar een uitstapje off-road. In de verte zien we mannen op de pier vissen en stelletjes kletsen aan de waterkant. Dat we in een miljoenenstad zijn vergeten we even als we aan een touw Tarzan uithangen en in de boom klimmen voor een mooi uitzicht.

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

Halverwege blijkt de wandeling iets te lang te zijn. Ik voel me vies, want ik ben zo het vliegtuig uitgewandeld, en mijn benen voelen zwaar. Maar als ik de oude mannen – gekleed in enkel een klein sportbroekje en schoenen – zie hardlopen op het warmste moment van de dag besluit ik niet te klagen.

Tango: de dans van Buenos Aires

De gesprekstof begint op te raken door onze hersenen die wat rust nodig hebben. Terug naar het hostel voor een frisse douche. Daar ontmoet ik de Franse Sophie. Samen zoeken we een supermarkt, kopen noedels en een fles rode wijn: de eerste Malbec is een feit. Een ander feit die avond is onze eerste tangoles.

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

In het gezellige Spaans, zijn beste Engels en vele handgebaren legt onze tangoleraar het ontstaan van de tango uit. Het is de omarming die werd gezien als een manier van communiceren. Inwoners kwamen vanuit verschillende delen van de wereld en spraken niet dezelfde taal. Aan de omarming werden wat dansbare bewegingen toegevoegd en zo werd tango de manier van communiceren in Buenos Aires. De tango was in de volkswijk La Boca – waar ook Maradona zijn voetbalcarrière begon – de dans die gebruikt werd door prostituees om mannen te verleiden. Het was een ordinaire dans, waar de Fransen later juist heel enthousiast over waren. De Fransen zijn op cultureel gebied en voorbeeld voor Argentinië. Het ordinaire imago veranderde daarom in een romantisch imago: de dans van Buenos Aires.

Purpose Travel tijdens mijn reis door Zuid-Amerika

4x hoe je de wereld bedankt voor je reis (zonder ‘geitenwollen sokken clichés’)

Het is niet dat ik de zwevende tofu met geitenwollen sokken uit wil hangen. Wel wil ik de plekken waar ik reis zo onbeschadigd mogelijk achterlaten. Iets wat sinds de Vakantiebeurs behoort tot de reistrend Purpose Travel. Voor mij geen hype, maar een ‘naampje’ die ik kan geven aan de manier van reizen die ik belangrijk vind. Zoals ik al op Vive Le Voyage schreef wil ik mij namelijk blijven verwonderen over de diversiteit van de natuur, de vrijheid van de indrukwekkendste dieren, de fijne hectiek in de wereldsteden, de kleurrijke huisjes in de dorpen, de intense gastvrijheid van de lokale bevolking en de rijke geschiedenis van hun cultuur. Oké, we kunnen de wereld niet veranderen, maar we kunnen wel zorgen dat al ons gereis iets minder schadelijk wordt voor de bestemming. Dus ga ik de wereld bedanken dat ik Zuid-Amerika mag ontdekken.

1. Compenseer je CO2-uitstoot

Voor de retourvlucht met KLM naar Buenos Aires en terug vanaf Cartagena heb ik voor €11,50 mijn CO2-uitstoot gecompenseerd. Met dit bedrag compenseer je natuurlijk niet de volledige schade die twee van die vliegtuigen aanrichten, maar het vermogen om een heel bos aan bomen te planten heb je ook niet. Ik vind het daarom een stap in de goede richting om een bijdrage te leveren aan de herbebossing en het behoud van het tropische bos in bijvoorbeeld Panama, wat ook de ontwikkeling van de lokale bevolking bevordert.

Dit moet je weten: maar liefst 76% van de totale CO2-uitstoot van een reis buiten Europa is te danken aan je vlucht.

Purpose Travel tijdens mijn reis door Zuid-Amerika: CO2-uitstoot compenseren

Om te voorkomen dat je aan de ene kant je CO2-uitstoot compenseert en aan de andere kant hele bomen aan papier meeneemt: download apps als Tripit, Evernote of simpelweg iCould of Dropbox. Hier sla je alle nodige documenten op. Scheelt een hoop gesjouw.

2. Werk bij een lokaal project, op de juiste manier

Zelf ga ik Workaway en WWOOF gebruiken tijdens mijn reis door Zuid-Amerika. Via deze online platforms kom je direct in contact met locals die hulp zoeken op hun biologische boerderij, in het huishouden of bij een lokaal vrijwilligersproject in ruil voor kost en inwoning. Zo wil ik onder andere in de Argentijnse wijnregio Mendoza ruim twee weken gaan werken op een wijn- of paardenboerderij (nee, niet alleen om elke dag de beste Malbec te drinken). Door het contact met de bevolking, het meedraaien in hun dagelijkse leven en een langer verblijf op één plek beleef je speciale en unieke momenten, die je anders voorbij reist.

Purpose Travel tijdens mijn reis door Zuid-Amerika: werken bij een lokaal project op de juiste manier

Dit moet je weten: grote westerse organisaties beloven dat je gaat helpen in een weeshuis of dierenopvang. Hiervoor worden kinderen wees ‘gemaakt’ om de weeshuizen vol te krijgen en dieren mishandelt om ze te kunnen opvangen. Genaamd ’voluntourism’.

3. Gun de locals je vakantiegeld

Jij ziet het land door de ogen van de lokale bevolking. Zij worden daadwerkelijk ‘rijker’ van je bezoek aan hun land. Zorg dat je vakantiegeld op de juiste plek terecht komt door lokale tours te ondernemen, te verblijven bij accommodaties die gerund worden door de locals, je boodschappen te doen op de lokale markt en je souvenirs te kopen bij kleine winkels en kraampjes. Blijf bij het kopen redelijk in het afdingen, ook al is het onderdeel van de cultuur. Die €0,50 is voor jou maar een muntje en voor een gezin in veel gevallen een hele maaltijd. Kan je die €0,50 niet missen, omdat jij als doel hebt zo goedkoop mogelijk te reizen? Denk dan eens na of dat wel zo vriendelijk is tegenover het land dat je bezoekt. Goedkoop is soms duurkoop, voor jou of voor het land.

Dit moet je weten: voor bijna de helft van de armste landen ter wereld is toerisme een primaire inkomstenbron. Wereldwijd is één op de tien mensen werkzaam in het toerisme.

Westerse – en dus niet lokale – organisaties organiseren soms toffe dingen, waar je bijna geen nee tegen kunt zeggen. De kampeerreis door Patagonië – van Ushuaia naar Santiago – bracht daarom een innerlijk strijd met zich mee. Om een keuze te maken tussen ja of nee, heb ik mij verdiept in het beleid van Dragoman wat betreft duurzaam toerisme. Zij streven onder andere naar economische voordelen voor de lokale bevolking, het welzijn van de gemeenschappen die zij bezoeken en opgeleide gidsen die weten hoe ze op een verantwoorde en duurzame manier om moeten gaan met het milieu. Op deze manier minimaliseren zij de negatieve impact van het toerisme. Een volmondige ja!

4. Gedraag je niet als een massatoerist

Help ‘overtourism’ voorkomen. Plekken als de Chinese muur, de bekende Thaise eilanden en het Great Barrier Reef in Australië zien we graag, maar we helpen deze plekken ook de vernieling in door ze met miljoenen reizigers per jaar te bezoeken. De Machu Picchu in Peru is zo’n plek en ik twijfel om deze Inca stad te bezoeken. Besluit ik toch dit wereldwonder met eigen ogen te willen zien, dan moet het op de juiste manier gebeuren met een lokale gids en buiten het hoogseizoen voor de verspreiding van het toerisme. Wat de juiste manier is? Daar ben ik nog niet achter. Dus deel jouw tips voor de Machu Picchu in de Purpose Travel-way.

Purpose Travel tijdens mijn reis door Zuid-Amerika: voorkom overtourism

Heb je ook tips om de Galapagos eilanden op een vriendelijke manier te bezoeken? Comment below! Gelukkig is een bezoek aan de Galapagos al vrij duur, waardoor deze plekken (nog) niet overspoeld worden door toeristen. Een deel van mijn spaarcenten heb ik daarom apart gezet om slapende zeehonden op de meest bijzondere eilanden te spotten. En ik hoop dat richting het einde van mijn reis deze droom werkelijkheid wordt. Zonder een verkeerde footprint achter te laten.

Denk je na het lezen van dit artikel toch dat ik die zwevende tofu met geitenwollen sokken ben? Dan leef je nog in de clichés van 2017. Denk je dat niet en/of heb je nog aanvullende tips? Held!

Reis je mee door Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia? - a crush on the world

Reis je mee door Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia?

Pleinen waar de hoge klanken van een viool je oren binnendringen en waar oudere Argentijnse echtparen passioneel dansen op de instrumentale tangomuziek. Straten waar levensgrote muurschilderingen, kleurrijke kozijnen en deuren je op een zonnige dag nog vrolijker maken. Terrassen waar Porteños en reizigers samen de ochtend beginnen met koffie en medialunas (Argentijnse croissants) en eindigen met de beste Malbec. En markten waar avocado’s en fruit in alle soorten en maten met smart op mij liggen te wachten. Buenos Aires is over een paar dagen het beginpunt van zes maanden avontuur. Zes maanden: mijn rugzak en ik die samen Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia gaan ontdekken. Reis jij met mij mee?

Reis je mee door Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia? - a crush on the world

Van uitzicht op de junkies naar ‘seat with view’

Hoe dichterbij maandag 5 maart 2018 komt, hoe vaker ik spontaan ineens de adrenaline door m’n lichaam voel schieten. Starend uit het raam van mijn kantoorplek in hartje Utrecht heb ik de reis al minstens twintig keer gemaakt. Je hebt kleine dromen, je hebt grote dromen en het is aan niemand anders dan aan jou om deze waar te maken. En hoe cliché ik al dat droomgedoe soms ook vind, nu mijn allergrootste droom op uitkomen staat, schiet die adrenaline steeds vaker door naar een vreugdedans. Er komt een eind aan het staren vanaf mijn kantoorplek, want de reis wordt werkelijkheid. Staren ga ik straks vanuit een vliegtuigraam, een busraam en een bootraam, waar het uitzicht aangenamer zal zijn dan de junkies op de Nicolaasdwarsstraat. En tijdens dat staren droom ik hoe ik de nieuwe Floortje Dessing wordt. Ja, die behoort ook tot de ‘grote dromen’.

Reis je mee door Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia? - a crush on the world

Hoe, wat, waar?

Hoe: met een vliegticket en een backpack. Wat: een reis van zes maanden. Waar: Zuid-Amerika. Wil je mij volgen tijdens mijn reis? Dan vul ik het opnieuw voor je in.

  • Hoe: via www.acrushontheworld.nl, Instagram, Facebook en Youtube onder @acrushontheworld.
  • Wat: een website met reisverhalen en tips. Zit je in de trein, ’s avonds op de bank of ben je even je concentratie verloren tijdens het werken of studeren? Dan zorg ik dat jij je kan wanen in Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia. I feel the pressure. Heb je zelf plannen voor een reis naar een van deze temperamentvolle landen? Dan klik je in het menu op tips, voor de zo gedetailleerd en compleet mogelijke do’s & don’ts in Zuid-Amerika.
  • Waar: vanaf een zonnige terras in de stad, een houten hutje omringd door bergtoppen, vanuit een hangmat op een tropisch strand…

Social media: op Facebook deel ik reisverhalen en tips. Op Instagram de allermooiste plaatsje en snelle shots. Op Youtube… hier moet ik zelf nog aan wennen. Maar m’n buurmeisjes vinden het een must, want ze kijken nu al uit naar mijn eerste aflevering bij 3 Op Reis. Zij zullen zich dan ook opstellen als jury voor mijn vlogs. Juist vlogs. Of misschien gewoon wat video’s van de omgeving. Kortom, verrassing!

Reis je mee door Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia? - a crush on the world