Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip aan het einde van de wereld

Ushuaia, el fin de mundo en de zuidelijkste stad ter wereld. Zo voelt het ook als je de grote vrachtschepen – wachtend op hun tocht naar Antarctica – in de haven ziet liggen. Geen enkel huis in Ushuaia is hetzelfde, want iedereen is maar gaan bouwen met de mogelijke materialen en handigheid. Deze huizen zijn voorzien van een kachel, zo ook mijn hostel. Bloedheet, koppijnverwarming noem ik het. Kijkend uit het raam van dit gezellige hutje – waar reizigers in allerlei varianten van outdoorkleding opwarmen – zie je de ruige en witte bergtoppen van de omliggende bergketens. Ik pak op mijn telefoon de kaart erbij en zie het groene stipje knipperen waar ik op dit moment ben. Aan het einde van de wereld. Het is moeilijk te beschrijven. 

Roadtrip door Ushuaia: Laguna Esmeralda

Susan – een landgenoot – vraagt of ik meega roadtrippen. Een dag eerder ontmoette ze twee jongens uit Buenos Aires. Vandaag hebben zij een auto gehuurd en wij mogen mee. Tien minuten later staan de Argentijnse mannen voor de deur. Op naar Laguna Esmeralda. Een modderig pad laat de echte militair bij de mannen naar boven komen. Susan en ik springen van steen naar steen om onze schoenen niet te verliezen in de enorme modderpoel. Een uur lang wandelen, springen en balanceren we naar een helderblauwe waterpoel die omgeven is door bergen.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Het hoogseizoen is voorbij, wat betekent dat de herfst in Ushuaia begonnen is. Diep oranje, groen, rood en geel zijn de kleuren van het landschap en dat zorgt voor extra mooie contrasten. Na Esmeralda rijden we verder over Ruta 3, de enige weg die je in en uit Ushuaia leidt. Onderweg stoppen we bij uitzichtpunten die het stoppen waard zijn.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip door Ushuaia: Puerto Almanza

We hobbelen zo’n anderhalf uur verder over een onverharde weg naar het oosten van Ushuaia: Puerto Almanza. Ik verwacht een dorpje, waar meerdere huizen bij elkaar een kern vormen tussen de natuur. Maar Puerto Almanza is een heel klein haventje met een rij van zo’n twintig huizen naast elkaar. De bewoners van deze huizen zijn oude vissersmannen en hun vrouw. Deze mannen zijn dé king krab vangers van Ushuaia. De typische vissoort die je in de stad Ushuaia eet, wordt dus gevangen door deze mannen. Wij eten het niet in Ushuaia, maar in een kneuterig zaakje waar de eigenaar de lolbroek uithangt als iemand hem vraagt of hij ook iets om mee te nemen heeft. “Mijn schoonmoeder”, zegt hij zonder blikken of blozen. De eigenaar maakt ook empanada’s, maar dan met king krab. Na het eten van deze empanada besluit ik in Argentinië een cursus ‘empanada-maken’ te gaan volgen en in Nederland een eigen empanada zaak te beginnen. Want ik kan niet meer zonder deze te lekkere deeghapjes.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Met volle buiken en weer een goed humeur rijden we verder. Onze militairen zijn gefascineerd door de enorme kanonnen die hier jaren geleden zijn neergezet toen er een oorlog dreigde tussen Chili en Argentinië. Wanneer je naar de overkant kijkt zie je namelijk Puerto Williams, Chili. Het Beaglekanaal split deze twee havens. En de grens split het Beaglekanaal. Mijn provider snapt dan ook niet of ik nu in Argentinië of Chili ben, want hij blijft maar smsjes sturen: ‘beste klant, u bevindt zich in Argentinië’ en ‘beste klant, u bevindt zich in Chili’. We staan nu enkel en alleen met z’n vieren en een paard op een afgelegen plek wat ons nogmaals doet beseffen dat we aan het einde van de wereld zijn. Op drie dagen varen van Antarctica. Susan op de schommel, Ezequiel achter het kanon, Lisandro met zijn paparazzi camera bij het water en ik bij het paard.  

Leestip: een zeiltocht door het Beaglekanaal in Ushuaia.

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip door Ushuaia: zoektocht naar pinguïns

De hele dag praat ik al over de pinguïns die in het Beaglekanaal leven en dat ik die wil zien. Naïef denkend rijden we naar Estancia Harberton waar je een boot schijnt te kunnen nemen naar Isla Martillo, het pinguïneiland. Dat je daar van te voren voor moet reserveren, waren we door het enthousiasme even vergeten. Wel zag ik mijn eerste guanaco (Argentijnse lama) en waren de uitzichtpunten wederom te mooi om waar te zijn. En dat terwijl de Cumbia van Lisandro door de zelfgemaakte speakers klonk: een telefoon met papier in trechtervorm.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Een iets te gezellige afsluiting

Die avond verzamelen we weer in Dublin. Een plaatselijke donkerbruine kroeg waar elke van de 50.000 inwoners vanaf weet, waar local en reiziger samenkomen. We drinken bier en schranzen de popcorn naar binnen. Lachen, gieren, brullen, maar ook serieuze Spaanse lessen. De klok staat op drie uur wanneer het een van ons een goed idee lijkt om naar de bar Jagger te gaan. Livemuziek en cola met likeur Fernet. Of eigenlijk: popmuziek die iedere Argentijn meezingt en een drankje waar we het lekkere niet van proeven. Het is inmiddels vier uur, over drie uur gaat mijn wekker en dan ga ik pinguïns spotten. Op een boot. En ik ben snel zeeziek, laat staan met een kater. Fingers crossed.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Een busrit van ruim twintig uur heb ik voor de boeg. Maar voor deze van start gaat, is het nog even zweten. Ik mis bijna de bus. Nee, ik heb geen sterk verhaal over een nacht doorhalen in de kroeg. Ik sta simpelweg te wachten op de verkeerde bus en wanneer deze wegrijdt, zie ik dat er nog een bus achterstaat met knipperende lichtgevende letters: Iguazu. En net op dat besefmoment maakt ook deze bus aanstalten om weg te rijden. Bepakt en bezakt trek ik een sprintje en spring ik de halfrijdende bus in. Strompelend en met veel kabaal klim ik de trap op, waar alle ogen op mij gericht zijn. En dan spreek ik ook nog geen Spaans. Ik voel me de domme toerist.  

Gelukkig denken mijn medereizigers daar anders over. Die helpen me en voeren in ratelend Spaans, losse woorden Engels, Google Translate, handen en voeten een gesprek met me. Ze verontschuldigen zich dat ze geen Engels spreken. Dat blijkt ook zoiets typisch Argentijns te zijn. Maar ik moet mij verontschuldigen dat ik in hun land ben en hun taal niet spreek. Dat gesorry gaat een paar keer heen en weer. Na het vertellen van mijn reisplannen laat de blonde dame – in gestyled joggingpak en grote zonnebril – foto’s zien van haar twee favoriete plekken: Mendoza en Bariloche. Ik kan niet wachten daar heen te gaan, maar eerst Iguazu. Aangekomen installeer ik me dan ook in het hostel met een zwembad, tropische temperatuur en buitenkeuken. 

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de Braziliaanse kant

Vroeg naar bed en de volgende dag vroeg uit bed om de allereerste bus te nemen naar de Braziliaanse kant van de watervallen. Voor de drukte wil ik binnen zijn. Dat het zondag is – en dus weekend – ben ik even vergeten, maar daar word ik al snel aan herinnerd. Na een Braziliaanse stempel in het paspoort gekregen te hebben, naderen we namelijk de ingang van het nationale park. De ingang waar om 09:30 al honderden mensen in de rij staan voor een kaartje om vervolgens in de rij te staan voor de bus. En dan één, twee, drie rennen voor de beste plek in de bus. Ik geloof dat zoiets als dit ‘overtourism’ heet. Daarom besluit ik van deze dag gebruik te maken om de waarheid van Iguazu te laten zien. Al vloggend en pratend tegen mezelf. Het scheelt dat ik me met mijn bergschoenen en korte broekje al een echte boerin voel, heel anders dan de rest van de dames. Zij paraderen namelijk rond in glitterslippers, transparante truitjes, lipgloss en gestyled haar.  

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

In de bus naar de watervallen wordt ons gevraagd de dieren niet te voeren en aan te raken. Nog geen twee tellen later… Je mag het zelf invullen. Goed, negeren en genieten. Het gaat me niet goed af. Bij elk uitzichtpunt probeer ik te genieten en rustig te wachten tot er ruimte is voor een foto. Maar met rustig wachten sta ik er na sluitingstijd nog. Ik ga ervan uit dat iedereen op vakantie is – of op zijn minst een dagje weg – en de hele dag nog de tijd heeft om hier rond te wandelen… Ieder op z’n beurt.  

Voor mij voelt een bezoek aan de Braziliaanse kant van Iguazu als een attractiepark. Als een park dat enkel en alleen voor commercieel doeleinden en entertainment is ontwikkeld. Dat de natuur zelf ooit deze watervallen heeft weten te creëeren komt naar mijn idee niet over. Terwijl ik in een strijd met mezelf zit: genieten of niet genieten, probeer ik oplossingen te bedenken. De entreeprijs duurder maken, het bezoekersaantallen per dag naar beneden halen. Ik weet het niet, maar dat ik me meer ga verdiepen in ‘overtourism’ is het enige wat ik na deze dag zeker weet. 

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Wow en wauw aan de Argentijnse kant

Een naïeve gedachte, maar ik hoop dat de Argentijnse kant van de watervallen een wonder is. Dat ik daar zonder hectiek kan rondlopen, dat ik mag beseffen hoe uniek dit stuk natuur is en dat ik geniet. Naïef blijkt mijn gedachte niet eens te zijn. Bij aankomst met de bus is het aantal mensen op twee handen te tellen. In het park kijk ik om mij heen en zie ik niemand. Ik juich niet te vroeg, maar wanneer ik in overleg ga met een Italiaan blijkt het echt rustig te zijn. Samen besluiten we alle mogelijke trails te wandelen. Zelfs de trail die iedereen met de trein aflegt. Het is tropisch heet, maar het wandelen zonder hordes mensen om mij heen doet me meer dan goed.  

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Als je het mij vraagt is de Argentijnse kant ontelbaar keer mooier dan de Braziliaanse kant. Bij elk uitzichtpunt kramen we alleen maar ‘wow’ en ‘wauw’ uit. Door de verschillende trails die je hier wandelt zie je de watervallen van onder, boven en alles daar tussen in. Al vind ik dat ik in woorden moet kunnen beschrijven hoe mooi de watervallen in Argentinië zijn, ben ik bang dat het te min is. Dus kijk de video: eerst een kritisch deel over de Braziliaanse kant en vervolgens het adembenemende Argentijnse deel. Waar het overigens maandag was op de dag van bezoek. De Braziliaanse kant schijnt doordeweeks ook minder druk bezocht te zijn.  

Ontdekkingsreizigers in Puerto Iguazu

Dat er nog meer watervallen in het Argentijnse Puerto Iguazu zijn, komen Louise en ik achter als we naar het drielandenpunt wandelen. Een tropische regenbui maakt van de straten bruine zwembaden en van de ruimte tussen de daken en de grond watervallen. We trekken onze poncho’s aan en spelen als kinderen in het water. Aangekomen bij het punt waar je in Argentinië staat, Paraguay links ziet en Brazilië rechts stopt het met regenen. De regenwouden van Brazilië en Paraguay zien we langzaam uit de mist verdwijnen. Een mysterieus beeld. Mede door het geheimzinnige leven tussen de donkergroene bomen. Leven waar wij geen weet van hebben. 

We besluiten dat leven tussen de Argentijnse bomen te ontdekken, want een smal pad maakt ons nieuwsgierig om off-road te gaan. Als ware Tarzan en Jane wandelen we naar een nog nietsvermoedend punt. Onderweg komen we allerlei (ja, allerlei) soorten kledingstukken tegen. Het maakt mij een beetje achterdochtig. Maar de nieuwsgierigheid wint, dus lopen we verder. We komen uit bij een rivier die naar de grote rivier tussen de drie landen leidt. Van steen naar steen springen we om de samenkomst van de kleine en grote rivier te zien. Ons avontuur delen we die avond onder het genot van bier en wijn met onze medehostelgangers. Want als echte ontdekkingsreiziger deel je natuurlijk je vondst.  

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in Exaltación de la Cruz

Eén van de covers van REIZ& Magazine – met een gaucho op een steigerend paard – is me bijgebleven en heeft mij geïnspireerd om eens te gaan paardrijden met een gaucho. Een stoere Argentijn met een avontuurlijk gebruinde tint, een baret op zijn hoofd, een witte blouse, beige-grijze broek, rode sjaal, gebreide poncho over zijn ene schouder en een zilveren mes in zijn gebruikte laarzen. En dat terwijl je door het beige, gele en groene landschap raast.  

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Ontmoet gaucho Flavio en zijn paarden

Wanneer de meeste reizigers vanuit Buenos Aires een uitstapje naar Uruguay maken, besluit ik het anders te doen. De coverfoto van het – helaas niet meer bestaande – reismagazine is gemaakt in Patagonië, het zuiden van Chili en Argentinië. Ik laat de droom uitkomen op anderhalf uur rijden van Buenos Aires. Op het platteland vlak bij San Antonio de Areco: Exaltación de la Cruz. Met de Belgische Louise – ontmoet in Iguazu – Flavio de gaucho en zijn paarden. De brunette Bici – van ‘bicicleta’ is mijn paardenvriendin vandaag.

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Na een heftige rit over de onverharde wegen van het platteland, met een busje die daar niet voor gemaakt is, worden we afgezet bij Indio Cua Golf Club. De dag ervoor liet Flavio ons in een spraakmemo op WhatsApp weten dat hij ons daar ophaalt. Ik denk dat de Argentijnen massaal lijden aan een typegebrek, want iedereen communiceert hier in spraakmemo’s. Ondertussen staat Flavio inderdaad daar met een achterbak vol zadels en hoofdstellen. Na een verontschuldiging voor zijn vieze auto stappen we in en rijden we naar het land waar de paarden staan. Dit is niet zijn eigen land, maar hij betaalt om zijn tien paarden hier te stallen. Op twee andere plekken in Argentinië heeft Flavio nog meer paarden. Hoeveel weet hij niet precies. “Het zal zo rond de dertig paarden zijn”, concludeert hij nonchalant.   

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Flavio is niet geboren als gaucho en om een gaucho te zijn hoef je ook helemaal niet uit een gaucho familie te komen. Opgegroeid met het Italiaanse temperament en vele voetbalpartijen bezocht Flavio regelmatig zijn gaucho familie in Uruguay. Zo is de Italiaanse Argentijn langzaamaan zelf gaucho geworden. En zo groeit zijn zoontje van vier wel op, op de rug van vele paarden. De mini Flavio acteert op de foto’s dan ook al als een echte mini gaucho.  

Gaucho cultuur echt of nep?

Even vliegt het gevoel van wantrouw me aan. Draagt Flavio deze kleding altijd als hij werkt of is dat meer iets van vroeger en verkleed hij zich voor een ritje met toeristen? Wat is het echte gaucho leven, bestaat dat nog wel of is ook dat een toeristenfeestje? Flavio stelt me gerust en ook als we te paard door de velden wandelen, draven en galopperen zie ik dat de gaucho cultuur hier zeker onderdeel is van het dagelijkse leven. Alle mannen lopen rond in deze kledij. Flavio wijst naar een plek op de weg. “Vorige week zondag hadden we hier nog met z’n alle de weg afgesloten om te barbecuen.” Parilla en asado zijn woorden voor zo’n Argentijnse barbecue. Vlees, vlees en nog meer vlees. Ook zo iets typisch Argentijns.  

Flavio wijst even later naar een grote boerderij. “Jammer dat jullie er gisteren niet waren. Dan had ik jullie meegenomen naar een grote asado hier.” Naast paarden zijn bijeenkomsten misschien wel een van de belangrijkste aspecten van de gaucho cultuur. Elk dorpje heeft zijn eigen buurthuis, waar Flavio verschillende lidmaatschappen heeft. Voor de parades slooft iedere gaucho familie zich uit. De paarden krijgen het mooiste zadel en hoofdstelsel, de gaucho zijn beste kostuum en de poncho siert om de hals van het paard.  

Hieha!

We halen de paarden uit de wei en zadelen ze op. Ik verander weer even in de kleine Demi en weet nog precies hoe zo’n hoofdstel en zadel werken. Al is het op zijn gaucho’s wel net iets anders. Iets meer back to basic met van dat geleefde en gevlochten leer. De wollen kleden passen precies bij de aarde tinten van de paarden en de omgeving. Na een test rondje galopperen zijn we volgens Flavio geslaagd en mogen we de weg op. Met de haren in de wind voel ik me een echte ‘gauchin’ of zoals ze dat hier noemen een ‘china’. Voor de lunch stoppen we tussen twee weilanden in. Het is een favoriete picknickplek voor locals die een ritje op hun paard maken. Flavio heeft zelf Milanesa – de Argentijnse variant van een schnitzel – gemaakt, empanada’s en brood gekocht. Met een fles knaloranje limonade spoelen we al het lekkers weg. We razen verder langs campo’s, weilanden met Holandeses (Nederlandse koeien) en groeten hier en daar een andere gaucho te paard.  

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Terug op de boerderij zadelen we de paarden af. Nadat de paarden ieder een slok water hebben genomen laat Flavio zijn trucs zien. Met aanloop en sprong het paard op, met zijn sjaal het paard besturen en met beide benen rechtopstaand op de rug van het paard. Zodra de paarden de mogelijkheid voelen om te ontsnappen doen ze dat. Klaar voor vandaag en ze razen één voor één de bossen in. Het land hier bestaat namelijk niet uit een paar weilanden, maar uit bossen en open velden waar de paarden de vrijheid kunnen voelen.  

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Het duurt nog even voor we weer opgehaald worden om naar Buenos Aires te rijden. Flavio stelt voor om nog even naar zijn huis te gaan. Hij maakt namelijk messen, houten planken en nog zoveel meer gaucho-achtige voorwerpen en dat wil hij laten zien. Dat het een bende is en we eigenlijk liever niet ergens gaan zitten, laten we niet merken. Maar dat hij een drukke man is met vele hobby’s – waarvan één zijn werk – is leuk om te zien.  

Wil je ook paardrijden met Flavio? Laat het me weten, dan stuur ik je zijn telefoonnummer door.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Buenos Aires: tango cultuur, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Tango, ik dacht dat elke Porteño deze dans in zijn heupen had zitten of op zijn minst opgeroeid was met de muziek. Niet waar. Wanneer we op het terras zitten leren we dat het bij de mannen maar om drie dingen draait: een latino verandert nooit van vriendin (euh…?), voetbalclub en kapper. Dat voetbal diep in het bloed van elke Argentijn zit had ik verwacht, maar dat het haar van de latino belangrijker is dan de tango had ik niet zien aankomen. Lopend, zittend en kijkend in San Telmo blijkt tango wel degelijk de bevolking samen te brengen. Zoiets wat wij in Nederland niet hebben.

Tango dansen in San Telmo

Hipopotamo is de eerste plek waar ik de natuurlijke manier van tango dansen zie. Met natuurlijk bedoel ik geen show op straat. Muzikanten verdienen in Buenos Aires hun geld door cafés af te gaan, waar ze muziek spelen en om een bijdrage van de gasten vragen. Cafégangers maken van deze gelegenheid gebruik om de ‘embrace’ te doen. Vol passie sluiten ze de armen in elkaar en beginnen ze met kleine heupbewegingen. Gevolgd door op het ritme bewegende stappen. Iets wat bij het interieur van Hipopotamo blijkt te passen. Het is dan ook een van de notabele bars waar Sander over heeft verteld tijdens de fietstour door Buenos Aires. Wanneer ik er een paar dagen later weer langs wandel zie ik oude mannetjes voor het raam de krant lezen. Een authentiek plaatje!

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Later die zondag is Plaza Dorrego in San Telmo de plek voor de tango. Na een professionele dans met een jonge dame en een oudere gentleman begint de milonga. Een milonga is een plek waar Porteños samenkomen om de tango te dansen. Er zijn verschillende gradaties: van professioneel waar je als niet-tango-danser niet welkom bent tot openbaar zoals op Plaza Dorrego. Rondom het plein verzamelt jong en oud met thermoskannen heet water en gekleurde kommetjes met metalen ritjes. Het is voor de Mate (lees: hele sterke thee), iets waar elke Argentijn verslaafd aan lijkt te zijn. Het plein vult zich ondertussen meer en meer met dansende koppels. Sommige kennen elkaar, velen niet. En toch doen ze de sentimentele ‘embrace’.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Mannen lopen rondjes, op jacht naar de beste danspartner. Met sommige mannen heb ik medelijden, want zij krijgen meerdere keren een nee-schuddend-hoofd als antwoord. Andere mannen zijn behoorlijk kritisch. Vooral de oudste van de club die ik observeer. Met geknepen ogen – die zorgen voor nog meer rimpels – strompelt hij maar liefst drie rondjes voor hij zijn danspartner kiest.

En dan zijn er ook de niet kritische mannen. Mannen die mij vragen om de tango te dansen. Ik schrik van de vraag ‘Bailas tango?’. Mijn antwoord is nee en ik vertel niks over die ene les van vorige week. Hij neemt met nee geen genoegen en besluit mij de tango te leren tussen alle mensen die wel soepeltjes over de vloer glijden. Houten plank of niet, ik heb een milonga gedanst.

Spoedcursus Spaans

Week twee van de reis start ik met een Spaanse les. Gratis, want ik denk er met een opfrisbeurt wel te komen het komende half jaar. Mooi niet. Zeker in Argentinië is het accent compleet anders dan in Spanje. Zo spreek je ‘ll’ en ‘y’ niet uit als ‘j’ maar als ‘che’. Wordt ’tú’ vervangen door ‘vos’ en nog zoveel meer. Buiten het accent moet ik ver graven om woorden te vinden. Samen met de dames van Porteñísima – een kleinschalige en gezellige taalschool in het centrum van Buenos Aires – kijk ik naar de mogelijkheden. Over vijf dagen verlaat ik namelijk Buenos Aires al, toen nog niet wetende dat ik terug zal keren. Elke ochtend krijg ik twee uur Spaans les, een spoedcursus met veel huiswerk. De Nederlandse Rosa sluit aan.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Van politie tot vriend

De ochtend van de eerste Spaanse les wordt het geld uit Rosa haar rugzak gestolen. Een vervelende gebeurtenis die uiteindelijk zorgt voor een gierende middag. Met drie man sterk gaan we naar het toeristische politiebureau op Avenida Corrientes om aangifte te doen. Zo vriendelijk en relax als de Argentijnen zijn, zijn ze dat hier ook. Rosa vult alle benodigde informatie in en Alex en ik staan versteld hoe vlekkeloos alles gaat. Totdat de brede agent zegt dat we hier even rustig mogen wachten. Zijn collega’s zijn onderweg. Collega’s? Met een grote politieauto worden we opgehaald om naar het politiebureau – waar de beroving plaatsvond – gebracht te worden. Blauwe lichten aan en gaan. Als ware criminelen worden we vervoerd door Buenos Aires.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Een van de politiemannen spreekt Engels, waardoor het vooral gezellig is in de auto. Aangekomen bij het lokale politiebureau krijgt Rosa een voorkeursbehandeling en worden de anderen in de rij genegeerd. Aangifte gedaan. Een moment van overleg tussen Rosa, Alex en mij, wat we de laatste paar uur van de namiddag gaan doen, wordt onderbroken door de agent. Waar willen jullie heen? Verbaasd reageren we dat we in dit deel van de stad blijven, want de dag is al bijna voorbij. Maar de politieagent vindt het de normaalste zaak om zijn namiddag te besteden aan het taxi’en van ons. ‘We are all yours today’. Ze brengen ons naar de begraafplaats van Recoleta en het wordt alleen maar gezelliger in de auto. De dag sluiten we af met een kus en een knuffel. En Rosa met een mailtje van de agent.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

Buenos Aires: Dulce de Leche, sportieve Porteños & decadent Palermo 

Pindakaas het spijt me. Ik heb je Zuid-Amerikaanse vervanger al gevonden: Dulce de Leche. Het smeersel met karamel verwerken de Argentijnen overal in, zoals ijs en de koekjes genaamd Alfajor. Dulce de Leche maakt dan ook een belangrijk onderdeel uit van mijn Argentijns ontbijtritueel, zoals Pindakaas dat doet voor mijn Nederlandse. Zaterdag begin ik de dag ook met Dulce de Leche, stokbrood en koffie. Rustig in de zon bedenkend wat ik deze dag ga doen. Er schuilt een ware einzelgänger in mij, want ik heb vooral zin om alleen Buenos Aires te ontdekken. Dat alleen kunnen – maar niet hoeven – zijn, bevalt mij wel.

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

Mijn eigen weg vinden

Dat ik heel goed zelf de weg kan vinden, ga ik vandaag mijn reisvrienden bewijzen. Elke keer wanneer ik mijn te handige offline app HERE WeGo gebruik en vol goede moed de weg wijs, lopen we verkeerd. Presteren onder druk is gewoon niet mijn sterkste kant, oké. Het bewijs is daar. Wanneer ik alleen de kleurrijke straten, pleinen en parken van de wijk Palermo verken, loop ik namelijk moeiteloos en keer op keer de goede kant op.

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

De metro in, naar Plaza Italia en daarvandaan naar de vele parken tussen het nationale vliegveld en Palermo. Op zaterdag en zondag wordt de grote weg rondom de parken afgesloten voor auto’s. Elke sportieve Porteño fietst, jogt, skeelert, loopt en skateboard over deze weg. Zonnend op het grasveld of zittend in de schaduw van de (palm)bomen komt de Porteño bij of kijkt – net als ik – naar iedereen die zijn eigen weg vindt in het park. Even later vind ik mijn eigen weg naar het Evita Museum. Op de warmste dag van mijn ‘stedentrip’ in Buenos Aires is het museum een ware verkoeling. Er is bijna niemand, dus ik neem de tijd om zowel het Engelse als het Spaanse over Evita te lezen. Zo leer ik meer over haar leven, liefdadigheidswerk, populariteit in Buenos Aires, maar ook mijn Spaans hoop ik een opfrisbeurt te geven. Meer leren over Evita lukt, Spaans niet.

Decadente bedoeling in Palermo

Nee, ik ben geen citytripper. Ik ben een backpacker. En dat zorgt voor een ander bezoek aan een stad. Aan de ene kant minder stressvol, want shoppen zit er niet in en de keuzestress tussen alle hotspots heb ik ook niet. Aan de andere kant moet ik daar aan wennen. Vooral wanneer ik door hippe wijken als Palermo loop, waar de sjieke en modebewuste man en vrouw op de hoek van de straat kletst, in de hotspots luncht met een grote bel van een glas wijn en de dag afsluit in een van de nieuwste bars waar je moet zijn geweest.

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

Wanneer ik dit opschrijf, denk ik: blij een backpacker te zijn en mij mag beperken tot de oude volkswijken van de stad. En toch doe ik op de backpack-manier mee aan het decadente leven in Palermo. Eerder die week nam ik met Sophie al plaats op een van de terrassen – te vinden op elke hoek van de straat – en bestelden we onze tot nu toe duurste ‘Copa de Vino’.

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

Na vandaag zet ik ook Sheldon en Falena op mijn ‘hotspotlijst’. Sheldon, een binnentuin waar blauw en groen domineren, mijn favoriete Spaanse tegels de vloer versieren en de vele planten voor de ‘urban jungle’ uitstraling zorgen. Terwijl de tafels gevuld zijn met culinaire hoogstandjes, kies ik op deze warme en stinkende dag voor de goedkoopste optie: een tosti hamkaas en een cola.

Falena, een geheime bibliotheek weg van de drukke straten en alleen te bezoeken door aan te bellen. En dan word je verrast door een industrieel ingerichte tuin en bibliotheek. Aangezien lezen niet mijn favoriete bezigheid is en wijn drinken wel, besluit ik hier in alle rust er eentje te drinken. Eentje wordt meer, want die avond sluit ik aan bij de KLM crew voor een borrel op het dakterras van het Pulitzer Hotel. En nu ga ik weer even normaal doen…

A CRUSH ON THE WORLD IN BUENOS AIRES, ARGENTINIE

Tip: lees ook mijn andere reisverhalen uit Buenos Aires!

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Buenos Aires: street art Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders & vrouwendemonstraties

De dag beginnen met een ‘cafe con leche’ op een terras in de stad is misschien wel een van de meest ‘local’ dingen die je kan doen in Spaanstalige landen. Zo ook in Buenos Aires, dus hangen we de Porteño uit voordat we ruim twee uur naar de wijk Palermo slenteren. Langzaam verandert het straatbeeld van het drukke centrum in rustige straten, waar Porteños hun boodschappen doen bij fruitwinkels op de hoek. Statige gebouwen ogen minder statig door de vrolijke kleuren en muurschilderingen. Hoge bomen vormen een dak boven de straten en zorgen dat we verkoelend in de schaduw lopen. De pleinen en parken bieden een fijne plek voor een rustmoment in de zon. Een perfecte slenterdag!

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Zoektocht naar Frida Kahlo 

Als street art fan en fanatiek Instagrammer heb ik mijn zinnen gezet op het vinden van de muurschildering van Frida Kahlo. De locatie is niet bekend bij Google en ook de locals hebben Frida nog nooit gezien. Ik besluit later terug te gaan, zodat mijn Franse en Duitse vrienden geen last hebben van mijn drang. Renu is er blij mee. Sophie laat het niet los. Na de lunch zetten Sophie en ik daarom onze zoektocht naar Frida voort. We praten inmiddels over Frida alsof ze onze beste vriendin is en dan zien we haar in de verte.

Zodra het stoplicht voor de auto’s op rood staat, springen we de weg op om Frida vast te leggen op camera. We springen de stoep op bij groen licht en dit herhaalt zich zeker zo’n drie keer. Van hysterische reiziger veranderen we onszelf weer in een Porteño. Op naar de metro met onze Argentijnse OV-chipkaart en op naar onze Malbec en zelfgemaakte Gnocchi op het dakterras van Portal del Sur.

Voor diegene die naar Buenos Aires reizen en Frida ook graag willen ontmoeten, dit is het adres: Avenida Dorrego ergens bij nummer 1780 in de wijk Palermo.

Ontdek Buenos Aires op de fiets

Steeds meer kom ik tot de conclusie dat Buenos Aires niet het Parijs van Zuid-Amerika is, maar dat het Buenos Aires is. ‘Gewoonweg’ Buenos Aires. Een stad die met geen enkele stad te vergelijken is. Dit wordt nog eens bevestigd wanneer ik met de Nederlandse gids Sander en een groep dames van de KLM op de fiets stap. De hoge moderne en statige gebouwen rondom Plaza San Martin. De fancy haven met behoorlijk goed opgeknapte loodsen en een vrouwelijk trots: de brug El Puente de Mujer. De oude volkswijk La Boca met als belangrijkste gebouw het stadium van La Boca Juniors, wat tijdens wedstrijden alle ruiten in de wijk laat trillen. De andere volkswijk is San Telmo, waar tango de gesproken taal lijkt te zijn. Het centrale plein Plaza de Mayo met Casa Rosada en op donderdag de ‘dwaze moeders’.

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Het maakt niet uit waar we zijn, want op elke plek heeft de Argentijnse hoofdstad een verhaal. Verhalen die geen andere stad heeft, verhalen die je doen nadenken en verhalen die je helpen de stad en zijn inwoners beter te leren kennen. De dagen na de fietstour door Buenos Aires kijk ik daarom vanuit een ander oogpunt naar de stad, een speciaal en bijzonder oogpunt. Ik geniet nog meer van de sfeer in de stad en begin zelfs een beetje verliefd te worden (ja, dat kan ik blijkbaar toch).

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Wil je alvast een stukje meefietsen? Lees dan mijn blog op Vive Le Voyage over de fietstour door Buenos Aires!

Demonstraties voor of tegen nog zoveel meer

De stad staat op z’n kop, de hoofdstraten zijn afgesloten voor auto’s en gevuld met vrouwen. Het is International Women’s Day. Zelfs de politie in en rondom deze straten bestaat enkel uit vrouwen, die misschien wel de enige werkende vrouwen van die dag zijn. Spandoeken, gekleurde shirts, geschreeuw en gezang. Ze demonstreren. Voor gelijke rechten, voor legale abortus, tegen de huidige president en voor of tegen nog zoveel meer. Het is mij niet duidelijk.

Maar er is nog meer gaande, want het is donderdag 15:30 uur. Wat betekent dat de nog zes overgebleven moeders de president vragen waar hun (klein)kinderen gebleven zijn. Sinds 1977 doen de moeders dit met kenmerkende witte hoofddoeken die symbool staan voor luiers. Onder het bewind van Videla verdwenen tegenstanders op bizarre wijze. Vandaag de dag zie je op donderdag om 15:30 uur nog meer op het plein voor Casa Rosada. Er blijkt een demonstratie bij te horen: voor of tegen nog zoveel meer. Het voelt tegenstrijdig. Geschreeuw door een megafoon aan de ene kant en oude dames – die hun (klein)kinderen herdenken – aan de andere kant.

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Met de KLM dames besluiten we daarom een café op te zoeken en met een fles wijn te proosten op het leven. Dat proosten zet ik samen met Sophie voort op Plaza Dorrego in de gezelligste wijk van Buenos Aires: San Telmo. Hier worden we vrolijk van de gitaarmuziek, de swingende tango paren en de gezelligheid van kletsende mensen. Dineren doen we die avond met een ijsje, want het Italiaanse ijs is – meer dan goed voor mij is – aanwezig in Buenos Aires. Wist je dat maar liefst de helft van de Porteños het bloed van een Italiaan heeft? Is het niet van een Italiaan dan is het wel van een andere Europese nationaliteit. Argentijnen hebben dan ook vaak twee nationaliteiten en dus twee paspoorten.

Niks moet, niksen mag

Zoveel mogelijk ervaren van hoe de locals Buenos Aires ervaren, omdat de stad me zo nieuwsgierig maakt. Van de ene leuke ontmoeting in de andere rollen, omdat je alleen reist en dezelfde passie hebt. Beide hebben mij blij verrast, maar beide hebben ook de stopknop doen verdwijnen. Momenten van even rustig bijkomen zaten er de afgelopen dagen niet bij, want steeds kwam er iets leukers op mijn pad dan ‘niks doen’.

Een onrustig en benauwend gevoel schud me wakker. Ik blijf een dag bij het hostel. Op het dakterras, in de zon, de reis verder plannen en alles wat ik meemaak in woord samenvatten. Ik kan over elke dag wel een boek schrijven. Een groot avontuur lijkt in de eerste week als zo groot. En steeds als ik denk dat er nog zoveel meer groots op me staat te wachten, tovert het een glimlach op mijn gezicht. Ik vind mezelf best een stoere chick.

Buenos Aires: street art van Frida Kahlo, fietsen met Nederlanders, vrouwendemonstraties & niksen

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

Welkom in Buenos Aires: Porteños, tango en momenten van besef

Na een weekend – wat zeg ik, een week – vol afscheidsknuffels is de dag dan daar. De dag dat ik voor een half jaar Nederland verlaat om nieuwe indrukken op te doen in Zuid-Amerika, met Buenos Aires als start. Of eigenlijk die veertien uur lange vlucht. Dag pa, dag ma, dag broer, dag Ben, dag Nederland. In het blauw-witte vliegtuig van de KLM mag ik plaatsnemen naast een Argentijnse man. Hij heeft dé gaucho-look denk ik: een zongebruinde huid, brede schouders en een dikke zwarte snor. Mijn eerste ontmoeting met Argentinië! Dat hij ongeveer de helft van mijn stoel in beslag neemt, vergeef ik hem. Al wordt mijn rug er vijf uur later niet zo blij van. Blijkt die wannabe-gaucho ook helemaal geen Argentijn te zijn, geen Engels en geen Spaans te spreken.

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

Een glimp van de knalrode, oranje en gele zonsopgang en de verlichten huizen van Buenos Aires vang ik op drie stoelen verderop. Ik moet mezelf even knijpen, want ik ben bijna in Argentinië. Ja, in Argentinië! Sinds ik tijdens muziekles op de middelbare school de film Evita gezien heb, staat een bezoek aan Buenos Aires heel hoog op de lijst. Nu ben ik er bijna, straks ga ik het balkon zien waar Evita Peron voor miljoenen Argentijnen dé toespraak hield. Iets wat alleen ik interessant vind, blijkt later als ik andere reizigers er enthousiast over vertel.

Hola Porteños

Na een lange rij bij de douane word ik vriendelijk begroet met ‘hola Demi, enjoy your stay in Argentina’ en krijg ik de allereerste Zuid-Amerikaanse stempel in mijn paspoort. Starend uit het raam van de bus, waarvan het uitzicht nu al beter is dan de junkies op de Nicolaasdwarsstraat in Utrecht, laat ik de eerste indrukken op mij inwerken en klets ik wat met de Duitse Renu. Vanaf moment één dus al niet alleen.

Het hostel Portal del Sur oogt Argentijns met een hoog en open middenstuk versierd met planten en balkonrelingen, waar de kamers in meerdere verdiepingen aan grenzen. Reizigers verspreiden zich in de gemeenschappelijke keuken, woonkamer en op het zonnige dakterras. Ik drop mijn backpack en ga de stad verkennen, samen met Renu opzoek naar koffie en empanada’s. Aan die empanada’s – deeghapjes met verschillende vullingen – kan ik wel wennen. Ham en kaas, tonijn, kip, caprese, vlees en groenten. De keuze is niet makkelijk en door de honger besluit ik er drie te nemen. Zittend in het park met de koffie en empanada’s krijg ik even een flashback naar Barcelona, waar ik de eerste twee weken – ietwat ongelukkig – op Plaza de Catalunya de dag begon met koffie en een croissant. Geen zorgen, dit keer ben ik gelukkig en aanschouw ik het dagelijkse leven van de Argentijnen terwijl ik de eerste zonnestralen mijn huid laat verkleuren.

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

Langzaam leer ik de Argentijnen – of zoals zij zichzelf noemen Porteños – kennen. Porteños zijn gek op honden. Porteños zijn zoetekauwen met het smeerbare karamel Dulce de Leche en de suikerbommen van croissants, ook wel medialuñas. Vrouwelijke Porteños gaan massaal mee in de lokale modetrend van plateauzolen. Mannelijke Porteños zijn op het eerste oog niet per se macho en zoals verwacht loopt er best wat leuks rond (geen zorgen, ik ben alleen verliefd op de stad). Porteños zijn vriendelijk en heel relaxt. Een oudere dame vertelt iets over de bijzondere vruchten in de boom en als ik het goed begrijp is ze opzoek naar uit de boom gevallen vruchten voor in haar tuin. Anderen groeten ons met een glimlachende ‘hola’ en lopend over straat zetten zij met diezelfde glimlach een stap opzij als ze merken dat je er langs wilt. Ze nemen de tijd voor je als je ze iets vraagt en proberen rustiger Spaans te spreken als ze merken dat je ze niet begrijpt.

Buenos Aires, het Parijs van Zuid-Amerika

Door deze vriendelijkheid voel ik me geen moment onveilig in het Parijs van Zuid-Amerika. De stad voelt westers aan, waardoor ik mezelf weer af en toe moet knijpen dat ik in Argentinië ben. Het voelt meer of ik een week op stedentrip ben. Renu en ik delen dezelfde momenten van besef: hij gaat twee maanden reizen en ik maar liefst zes maanden. De spanning en zenuwen nemen af en het genieten is begonnen.

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

We besluiten verder te lopen naar de haven van de stad. Eén van de meest moderne delen van Buenos Aires, waar zakenlui en bouwvakkers hun lunchpauze doorbrengen al slapend op bankjes. De gerenoveerde pakhuizen aan de haven zijn nu de plek van luxe restaurants, restaurants die ik als backpacker beter oversla. Aan de andere kant van de haven schijnt een natuurreservaat te zijn. Porteños helpen ons de ingang te vinden en we maken een wandeling met hier en daar een uitstapje off-road. In de verte zien we mannen op de pier vissen en stelletjes kletsen aan de waterkant. Dat we in een miljoenenstad zijn vergeten we even als we aan een touw Tarzan uithangen en in de boom klimmen voor een mooi uitzicht.

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

Halverwege blijkt de wandeling iets te lang te zijn. Ik voel me vies, want ik ben zo het vliegtuig uitgewandeld, en mijn benen voelen zwaar. Maar als ik de oude mannen – gekleed in enkel een klein sportbroekje en schoenen – zie hardlopen op het warmste moment van de dag besluit ik niet te klagen.

Tango: de dans van Buenos Aires

De gesprekstof begint op te raken door onze hersenen die wat rust nodig hebben. Terug naar het hostel voor een frisse douche. Daar ontmoet ik de Franse Sophie. Samen zoeken we een supermarkt, kopen noedels en een fles rode wijn: de eerste Malbec is een feit. Een ander feit die avond is onze eerste tangoles.

Welkom in Buenos Aires: Portenos en Tango

In het gezellige Spaans, zijn beste Engels en vele handgebaren legt onze tangoleraar het ontstaan van de tango uit. Het is de omarming die werd gezien als een manier van communiceren. Inwoners kwamen vanuit verschillende delen van de wereld en spraken niet dezelfde taal. Aan de omarming werden wat dansbare bewegingen toegevoegd en zo werd tango de manier van communiceren in Buenos Aires. De tango was in de volkswijk La Boca – waar ook Maradona zijn voetbalcarrière begon – de dans die gebruikt werd door prostituees om mannen te verleiden. Het was een ordinaire dans, waar de Fransen later juist heel enthousiast over waren. De Fransen zijn op cultureel gebied en voorbeeld voor Argentinië. Het ordinaire imago veranderde daarom in een romantisch imago: de dans van Buenos Aires.