Ontelbaar veel landschappen, wijn en zoeterds tijdens de roadtrip van Mendoza naar Salta (vlog)

Ontelbaar veel landschappen, wijn en zoeterds tijdens de roadtrip van Mendoza naar Salta (vlog)

Vier Nederlanders, acht rugzakken, kartonnen dozen en plastic zakken vol eten en wijn trotseren in een Peugot – die ik graag Guanaco noem, vernoemd naar alle Guanaco’s in Patagonië – acht dagen lang de wegen van Noord-Argentinië. Van rechte wegen door uitgestrekte beige landschappen tot sierlijke en scherpe bochten door de jungle en langs rood-oranje rotswanden. Van de vele wijnen met als hoogtepunten de Malbec in Mendoza en de Torrentes in Cafayate tot de cabañas – Spaanse vertaling van chalets – in kleine dorpjes als Huaco en Sañogasta, waar we met uitzicht op de Andes nog meer wijn drinken, vele lekkere snacks wegwerken en keihard meezingen met Better Together van Jack Johnson. 

Van kleurrijke schattige dorpjes rondom Salta, zoals Purmamarca en Tilcara, tot de zoutvlaktes van Argentinië om te oefenen voor het echte werk op Salar de Uyuni in Bolivia. De ene dag rijden de mannen en zijn zij de baas, de andere dag de vrouwen. We tellen meer dan vijf uitzichten per dag en nog veel meer zoeterds die volgens Wijnand, Marleen en mij geknuffeld moeten worden. Stephan was het daar niet zo mee eens. Maar kijk nou even zelf…  

Ontelbaar veel landschappen, wijn en zoeterds tijdens de roadtrip van Mendoza naar Salta (vlog)

Ontelbaar veel landschappen, wijn en zoeterds tijdens de roadtrip van Mendoza naar Salta (vlog)

Vlog van onze roadtrip van Mendoza naar Salta

Het schrijven stopt hier, want tijdens onze roadtrip van Mendoza naar Salta, inclusief de dorpjes rondom Salta, waren Marleen en ik maar al te druk met vloggen. Wijnand en Stephan werden er lichtelijk gestoord van, maar ik weet zeker dat ze het achteraf best leuk vinden om de vlog te zien. Niet, Vino en Estefano? 

Wijnregio Mendoza: Malbec

Nog een reden om in Argentinië te gaan wonen: het wijnparadijs Mendoza

Mendoza, waar ze de beste Malbec ter wereld hebben. Malbec, mijn favoriete rode wijn waar ik maar al te graag een glaasje (of vier) van drink in Nederland. Mijn liefde voor Argentinië, daar is Mendoza een van de redenen – of misschien wel de belangrijkste – van. Al fietsend ontdekken we de wijngaarden van het gebied Maipu. We drinken er bij zo’n vijf wijnhuizen witte en – vooral – rode wijn, we schranzen alle mogelijke olijven en haar tapenade van de olijfgaard Laur en eten appelkruimeltaart met Malbec saus bij het beste en oudste wijnhuis van Mendoza: Familia Di Tommaso. Een cultuur waarbij eten een van de belangrijkste aspecten is, waardeer ik maar al te graag. Je vraagt je misschien af waar ik het laat, maar ik kom tijdens mijn reis steeds meer tot de conclusie dat mijn leven om eten en wijn draait. En reizen natuurlijk. Liefde voor mijn leven.  

Wijnregio Mendoza: olijfgaard

Wijnregio Mendoza: appelkruimeltaart met Malbec saus

Tip: huur je fiets bij Mr. Hugo in Maipu en verken het wijngebied. Mocht je nou iets te veel wijn op hebben en de tijd vergeten zijn of simpelweg niet weg te slaan zijn bij het laatste wijnhuis, dan hebben Hugo en zijn vrouw daar absoluut geen probleem mee. Argentijnse tijd kent geen tijd. Ze wachten je gewoon op met een verse perensap. Even wat echte vocht na alle wijn.  

Wijnregio Mendoza: fietsen door Maipu

Wijnregio Mendoza: wijnmaten

Voor de wijn in Mendoza: een gezellige busrit vanuit Valparaiso

Negen uur in de bus voelt inmiddels als een busrit van een uur in Nederland. Het is niks in vergelijking met de eerdere busritten van zo’n twintig uur. Tel daarbij op dat de bus over een van de mooiste bergpassen van Zuid-Amerika rijdt en ik deze reis graag maak voor mijn favoriete wijn. Tijdens de rit van het Chileense Valparaiso naar het Argentijnse Mendoza – met border crossing nummer vijf – is de smalle weg spannend, maar vooral adembenemend mooi en gezellig. Terwijl we door de Andes rijden, en de kleuren van de bergen veranderen van groen en bruin naar het woestijnachtige oranje en beige, houdt Armando mij gezelschap.  

Wijnregio Mendoza: busreis met Argentijn Armando

Armando – met een rode eighties regenjas, een goede ronde buik en grote bruine kijkers in de schaduw van zijn zwartgrijze wenkbrauwen – is Argentijns, woont in Mendoza en drinkt dus elke dag ’s werelds beste Malbec. Halleluja. Goed, niet elke dag want hij is vrachtwagenchauffeur. Een vrachtwagenchauffeur die al honderden keren – als het er niet duizend zijn – over deze bergpas gereden heeft. Vroeger als klein kind naast zijn opa en vader en later zelf achter het stuur. Hij weet mij alles te vertellen over wat we zien, hij wil zijn Engels oefenen en hij praat vervolgens zo’n acht van de negen uur tegen mij aan. Nu weet ik dat het oude treinspoor over een paar jaar misschien weer in gebruik is met dank aan de Chinezen, de combinatie tussen een paard en ezel een Mula heet en dat het recreatie-meer vlak bij Mendoza nog niet zo lang geleden is aangelegd, eigenlijk voor water in deze droge regio. We delen churros met Dulce de Leche, maken een selfie en we geven een Argentijnse knuffel als Armando mij naar de taxi heeft gebracht.  

Wijnregio Mendoza: treinrails

Slaapfeestjes en vergaderingen onder het genot van…

Reizigers die ik in Argentinië leer kennen, zijn stuk voor stuk net zo relaxt als de Argentijnen zelf. Ze zijn van mijn leeftijd of ouder en hoeven zich ook niet te bewijzen door te vertellen wat ze wel niet allemaal doen en gedaan hebben in het leven. Zo lijkt de tienpersoonskamer in het hostel Bahia Independencia elke avond weer op een slaapfeestje met de charmante Italianen, de Peruaanse uit Lima, de good looking 50-plusser met iets te veel verhalen over zijn gekochte auto in Brazilië, de nuchtere blonde Nederlander en de iets te luide Bulgaarse met haar te rustige Franse vriend. Vroeg naar bed zit er wel in, maar vroeg slapen niet. Keer op keer hebben we gesprekken, komen de goede verhalen naar boven, delen we tips en lachen we vooral om de paar dronkenlappen die de dag hebben doorgebracht op de fiets in het wijngebied Maipu. Het wordt nog leuker in dit hostel als ik ineens Sophie – met wie ik het bruisende Buenos Aires ontdekte – bij de receptie zie inchecken.  

Wijnregio Mendoza: witte wijn

Mijn kamergenoten en Sophie hebben allemaal andere plannen, maar dat hebben de Nederlanders Wijnand (ook wel Vino, Wijn of Vinnie), Marleen (ook wel Doekoe Dalman of Lena) en Stephan niet. Bij aankomst in Mendoza plaatste ik in de Facebookgroep Midden- en Zuid-Amerika Backpackers een oproep aan andere reizigers om de fietstour langs de wijngaarden van Maipu te doen. Van wijn krijg je goede ideeën. Zo besluiten we een roadtrip te gaan maken van Mendoza naar Salta, inclusief de kleurrijke dorpen rondom Salta. We lassen de nodige vergaderingen in onder het genot van – natuurlijk – wijn, we stippelen de route uit, we gaan de auto verhuurmaatschappijen af en we doen boodschappen voor een heel weeshuis. Klaar om de wegen van Noord-Argentinië onveilig te maken.  

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

7:50 uur in de haven van Ushuaia. Het is het vroegste dag tot nu toe die op de reisagenda heeft gestaan, maar het is voor een goed doel: pinguïns en zeehonden spotten in het Beaglekanaal. Het Beaglekanaal is een zeestraat die Vuurland verdeeld in het hoofdeiland in het noorden en kleinere eilanden in het zuiden. Het is ook de zeestraat die bij Ushuaia de grens is tussen Chili en Argentinië, die de Atlantische Oceaan en de Stille Oceaan samenbrengt en die ongeveer 250 kilometer lang is. Die ochtend ga ik – samen met acht andere avonturiers – aan boord van het kleine zeilschip Paludine.  

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Les over el fin del mundo

De zeiler geeft ons een les geologie, aardrijkskunde en topografie. In het westen zien we de allereerste bergtoppen van het meest zuidelijke deel van de 3.371.000 km2 grote Andes. In het zuiden wijst hij naar de toegangspoort tot Cape Horn en uiteindelijk Antarctica. Door de samenkomst van twee oceanen is het water in het Beaglekanaal behoorlijk vruchtbaar en dat weten de meest bijzondere dieren ook. Het pinguïnseizoen sluit over twee dagen, dus ik ben net op tijd om hun waggelende pasjes te observeren.  

Leestip: een roadtrip aan het einde van de wereld, Ushuaia.

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Genieten zonder te praten

Terwijl de zon nog voor een prachtige weerkaatsing in het water zorgt, geniet ik met de wind in mijn haren van het uitzicht. Bemanning en medezeilers vragen me ‘Are you ok?’ Yes, I am. Ik geniet met volle tuigen, maar dat kan ook eens zonder te praten. Daarnaast is het veel te koud om hele gesprekken te voeren en bij de brede glimlach voor een foto bevriezen mijn tanden bijna. Tijd voor een mooi geel pak, die enigszins de koude wind en het water verder van mijn botten houdt.

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Waggelende pinguïns

Aangekomen bij Isla Martillo duikt de ene pinguïn uit het water, schud de ander zich uit met zijn vinnen op de rug en waggelt weer een ander met zijn vriendjes op hun dooie gemakje over het strand. Alles wat ik me voorstelde bij pinguïns zie ik in levende lijve gebeuren, op nog geen tien meter afstand. Met Piratour heb je de mogelijkheid om een wandeling van een uur te maken over het eiland. Ik vind dat het eiland van de pinguïns is en dat wij mensen onze voetprint al op te veel plekken willen drukken. Daarnaast kreeg ik bij Piratour geen fijn gevoel. Het personeel was onaardig en waarom zouden ze aardig zijn, want de Lonely Planet lezers komen toch wel massaal.

Bij Paludine voelde het wel goed. En het was goed. Meer dan goed. Helemaal alleen zeilden we door het Beaglekanaal, we kwamen geen andere boot tegen en konden op ‘verstandige’ afstand de pinguïns hun dagelijkse leven zien leiden. Veel pinguïns zijn er trouwens niet, want door de komst van de winter trekken ze naar Brazilië voor voedsel.  

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Ontmoet de zeiler

Zeiler vertelt dat vandaag een van de koudste en meest winderige dagen van het jaar is. We besluiten naar binnen te gaan en hij maakt warme chocolademelk. Een oud recept die zijn moeder vroeger voor hem maakte. Hij vertelt over Ushuaia, zijn kijk op de president en zijn leven. Hij woont in een cottage in de bossen van Ushuaia en werkt een half jaar lang op het zeilschip als gids. Elke dag vaart hij met mensen als ons door dit prachtige stuk op aarde. Een stuk waar enkel de natuur de baas is.  

De andere zes maanden van het jaar reist hij met of zonder zeilschip. Hij spaart voor zijn eigen zeilschip en de verbouwing van zijn cottage, dus een reis zit er komend half jaar niet in. Als hij echt even tot rust wilt komen – al dacht ik dat dit wel moest lukken in een cottage in het bos – gaat hij naar de boot. Met zijn hond en muziek geniet hij van alle rust.  

Demi naar het einde van de wereld

Het stadsmeisje in mij is plots verdwenen en als ik om mij heen kijk, lijkt me dat best een prima manier van leven. Genoeg gekletst. Ik wil meer zien van die plek waar de natuur de baas is, van de dieren en uitzichten. Alleen ik trotseer op dat moment de kou. Ik wandel naar de voorkant van het schip en terwijl ik mij stevig vasthoud – om te voorkomen dat ik overboord waai – voel ik een nieuw televisieprogramma opkomen: ‘Demi naar het einde van de wereld’. Of bestaat zoiets al? 

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Zeiler roept ons uit de cabine: zeehonden op een minuut varen. Hoewel er geen zon is, liggen er zeker twintig zeehonden te zonnen op een rots. Midden in het Beaglekanaal. In slow motion zie je hier en daar een hoofd omhoog komen. Alsof ze net wakker worden. Dit keer zijn het alleen maar vrouwtjes en baby’s. De mannetjes zijn op jacht. De verdeling is normaalgesproken vijftien vrouwen en een man. Ja, dat wil natuurlijk elke man. Deze grap heeft vast nog niet iemand eerder gemaakt… Goed, de vrouwen vechten om de man. De man maakt een keuze, zorgt voor een zwangere vrouw en gaat opzoek naar de volgende. Wij gaan opzoek naar de warmte en zeilen terug naar Puerto Almanza voor een warme autorit terug naar Ushuaia. Nog een dag voor de zeiler en dan heeft ook hij vakantie.  

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip aan het einde van de wereld

Ushuaia, el fin de mundo en de zuidelijkste stad ter wereld. Zo voelt het ook als je de grote vrachtschepen – wachtend op hun tocht naar Antarctica – in de haven ziet liggen. Geen enkel huis in Ushuaia is hetzelfde, want iedereen is maar gaan bouwen met de mogelijke materialen en handigheid. Deze huizen zijn voorzien van een kachel, zo ook mijn hostel. Bloedheet, koppijnverwarming noem ik het. Kijkend uit het raam van dit gezellige hutje – waar reizigers in allerlei varianten van outdoorkleding opwarmen – zie je de ruige en witte bergtoppen van de omliggende bergketens. Ik pak op mijn telefoon de kaart erbij en zie het groene stipje knipperen waar ik op dit moment ben. Aan het einde van de wereld. Het is moeilijk te beschrijven. 

Roadtrip door Ushuaia: Laguna Esmeralda

Susan – een landgenoot – vraagt of ik meega roadtrippen. Een dag eerder ontmoette ze twee jongens uit Buenos Aires. Vandaag hebben zij een auto gehuurd en wij mogen mee. Tien minuten later staan de Argentijnse mannen voor de deur. Op naar Laguna Esmeralda. Een modderig pad laat de echte militair bij de mannen naar boven komen. Susan en ik springen van steen naar steen om onze schoenen niet te verliezen in de enorme modderpoel. Een uur lang wandelen, springen en balanceren we naar een helderblauwe waterpoel die omgeven is door bergen.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Het hoogseizoen is voorbij, wat betekent dat de herfst in Ushuaia begonnen is. Diep oranje, groen, rood en geel zijn de kleuren van het landschap en dat zorgt voor extra mooie contrasten. Na Esmeralda rijden we verder over Ruta 3, de enige weg die je in en uit Ushuaia leidt. Onderweg stoppen we bij uitzichtpunten die het stoppen waard zijn.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip door Ushuaia: Puerto Almanza

We hobbelen zo’n anderhalf uur verder over een onverharde weg naar het oosten van Ushuaia: Puerto Almanza. Ik verwacht een dorpje, waar meerdere huizen bij elkaar een kern vormen tussen de natuur. Maar Puerto Almanza is een heel klein haventje met een rij van zo’n twintig huizen naast elkaar. De bewoners van deze huizen zijn oude vissersmannen en hun vrouw. Deze mannen zijn dé king krab vangers van Ushuaia. De typische vissoort die je in de stad Ushuaia eet, wordt dus gevangen door deze mannen. Wij eten het niet in Ushuaia, maar in een kneuterig zaakje waar de eigenaar de lolbroek uithangt als iemand hem vraagt of hij ook iets om mee te nemen heeft. “Mijn schoonmoeder”, zegt hij zonder blikken of blozen. De eigenaar maakt ook empanada’s, maar dan met king krab. Na het eten van deze empanada besluit ik in Argentinië een cursus ‘empanada-maken’ te gaan volgen en in Nederland een eigen empanada zaak te beginnen. Want ik kan niet meer zonder deze te lekkere deeghapjes.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Met volle buiken en weer een goed humeur rijden we verder. Onze militairen zijn gefascineerd door de enorme kanonnen die hier jaren geleden zijn neergezet toen er een oorlog dreigde tussen Chili en Argentinië. Wanneer je naar de overkant kijkt zie je namelijk Puerto Williams, Chili. Het Beaglekanaal split deze twee havens. En de grens split het Beaglekanaal. Mijn provider snapt dan ook niet of ik nu in Argentinië of Chili ben, want hij blijft maar smsjes sturen: ‘beste klant, u bevindt zich in Argentinië’ en ‘beste klant, u bevindt zich in Chili’. We staan nu enkel en alleen met z’n vieren en een paard op een afgelegen plek wat ons nogmaals doet beseffen dat we aan het einde van de wereld zijn. Op drie dagen varen van Antarctica. Susan op de schommel, Ezequiel achter het kanon, Lisandro met zijn paparazzi camera bij het water en ik bij het paard.  

Leestip: een zeiltocht door het Beaglekanaal in Ushuaia.

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip door Ushuaia: zoektocht naar pinguïns

De hele dag praat ik al over de pinguïns die in het Beaglekanaal leven en dat ik die wil zien. Naïef denkend rijden we naar Estancia Harberton waar je een boot schijnt te kunnen nemen naar Isla Martillo, het pinguïneiland. Dat je daar van te voren voor moet reserveren, waren we door het enthousiasme even vergeten. Wel zag ik mijn eerste guanaco (Argentijnse lama) en waren de uitzichtpunten wederom te mooi om waar te zijn. En dat terwijl de Cumbia van Lisandro door de zelfgemaakte speakers klonk: een telefoon met papier in trechtervorm.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Een iets te gezellige afsluiting

Die avond verzamelen we weer in Dublin. Een plaatselijke donkerbruine kroeg waar elke van de 50.000 inwoners vanaf weet, waar local en reiziger samenkomen. We drinken bier en schranzen de popcorn naar binnen. Lachen, gieren, brullen, maar ook serieuze Spaanse lessen. De klok staat op drie uur wanneer het een van ons een goed idee lijkt om naar de bar Jagger te gaan. Livemuziek en cola met likeur Fernet. Of eigenlijk: popmuziek die iedere Argentijn meezingt en een drankje waar we het lekkere niet van proeven. Het is inmiddels vier uur, over drie uur gaat mijn wekker en dan ga ik pinguïns spotten. Op een boot. En ik ben snel zeeziek, laat staan met een kater. Fingers crossed.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Een busrit van ruim twintig uur heb ik voor de boeg. Maar voor deze van start gaat, is het nog even zweten. Ik mis bijna de bus. Nee, ik heb geen sterk verhaal over een nacht doorhalen in de kroeg. Ik sta simpelweg te wachten op de verkeerde bus en wanneer deze wegrijdt, zie ik dat er nog een bus achterstaat met knipperende lichtgevende letters: Iguazu. En net op dat besefmoment maakt ook deze bus aanstalten om weg te rijden. Bepakt en bezakt trek ik een sprintje en spring ik de halfrijdende bus in. Strompelend en met veel kabaal klim ik de trap op, waar alle ogen op mij gericht zijn. En dan spreek ik ook nog geen Spaans. Ik voel me de domme toerist.  

Gelukkig denken mijn medereizigers daar anders over. Die helpen me en voeren in ratelend Spaans, losse woorden Engels, Google Translate, handen en voeten een gesprek met me. Ze verontschuldigen zich dat ze geen Engels spreken. Dat blijkt ook zoiets typisch Argentijns te zijn. Maar ik moet mij verontschuldigen dat ik in hun land ben en hun taal niet spreek. Dat gesorry gaat een paar keer heen en weer. Na het vertellen van mijn reisplannen laat de blonde dame – in gestyled joggingpak en grote zonnebril – foto’s zien van haar twee favoriete plekken: Mendoza en Bariloche. Ik kan niet wachten daar heen te gaan, maar eerst Iguazu. Aangekomen installeer ik me dan ook in het hostel met een zwembad, tropische temperatuur en buitenkeuken. 

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de Braziliaanse kant

Vroeg naar bed en de volgende dag vroeg uit bed om de allereerste bus te nemen naar de Braziliaanse kant van de watervallen. Voor de drukte wil ik binnen zijn. Dat het zondag is – en dus weekend – ben ik even vergeten, maar daar word ik al snel aan herinnerd. Na een Braziliaanse stempel in het paspoort gekregen te hebben, naderen we namelijk de ingang van het nationale park. De ingang waar om 09:30 al honderden mensen in de rij staan voor een kaartje om vervolgens in de rij te staan voor de bus. En dan één, twee, drie rennen voor de beste plek in de bus. Ik geloof dat zoiets als dit ‘overtourism’ heet. Daarom besluit ik van deze dag gebruik te maken om de waarheid van Iguazu te laten zien. Al vloggend en pratend tegen mezelf. Het scheelt dat ik me met mijn bergschoenen en korte broekje al een echte boerin voel, heel anders dan de rest van de dames. Zij paraderen namelijk rond in glitterslippers, transparante truitjes, lipgloss en gestyled haar.  

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

In de bus naar de watervallen wordt ons gevraagd de dieren niet te voeren en aan te raken. Nog geen twee tellen later… Je mag het zelf invullen. Goed, negeren en genieten. Het gaat me niet goed af. Bij elk uitzichtpunt probeer ik te genieten en rustig te wachten tot er ruimte is voor een foto. Maar met rustig wachten sta ik er na sluitingstijd nog. Ik ga ervan uit dat iedereen op vakantie is – of op zijn minst een dagje weg – en de hele dag nog de tijd heeft om hier rond te wandelen… Ieder op z’n beurt.  

Voor mij voelt een bezoek aan de Braziliaanse kant van Iguazu als een attractiepark. Als een park dat enkel en alleen voor commercieel doeleinden en entertainment is ontwikkeld. Dat de natuur zelf ooit deze watervallen heeft weten te creëeren komt naar mijn idee niet over. Terwijl ik in een strijd met mezelf zit: genieten of niet genieten, probeer ik oplossingen te bedenken. De entreeprijs duurder maken, het bezoekersaantallen per dag naar beneden halen. Ik weet het niet, maar dat ik me meer ga verdiepen in ‘overtourism’ is het enige wat ik na deze dag zeker weet. 

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Wow en wauw aan de Argentijnse kant

Een naïeve gedachte, maar ik hoop dat de Argentijnse kant van de watervallen een wonder is. Dat ik daar zonder hectiek kan rondlopen, dat ik mag beseffen hoe uniek dit stuk natuur is en dat ik geniet. Naïef blijkt mijn gedachte niet eens te zijn. Bij aankomst met de bus is het aantal mensen op twee handen te tellen. In het park kijk ik om mij heen en zie ik niemand. Ik juich niet te vroeg, maar wanneer ik in overleg ga met een Italiaan blijkt het echt rustig te zijn. Samen besluiten we alle mogelijke trails te wandelen. Zelfs de trail die iedereen met de trein aflegt. Het is tropisch heet, maar het wandelen zonder hordes mensen om mij heen doet me meer dan goed.  

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Als je het mij vraagt is de Argentijnse kant ontelbaar keer mooier dan de Braziliaanse kant. Bij elk uitzichtpunt kramen we alleen maar ‘wow’ en ‘wauw’ uit. Door de verschillende trails die je hier wandelt zie je de watervallen van onder, boven en alles daar tussen in. Al vind ik dat ik in woorden moet kunnen beschrijven hoe mooi de watervallen in Argentinië zijn, ben ik bang dat het te min is. Dus kijk de video: eerst een kritisch deel over de Braziliaanse kant en vervolgens het adembenemende Argentijnse deel. Waar het overigens maandag was op de dag van bezoek. De Braziliaanse kant schijnt doordeweeks ook minder druk bezocht te zijn.  

Ontdekkingsreizigers in Puerto Iguazu

Dat er nog meer watervallen in het Argentijnse Puerto Iguazu zijn, komen Louise en ik achter als we naar het drielandenpunt wandelen. Een tropische regenbui maakt van de straten bruine zwembaden en van de ruimte tussen de daken en de grond watervallen. We trekken onze poncho’s aan en spelen als kinderen in het water. Aangekomen bij het punt waar je in Argentinië staat, Paraguay links ziet en Brazilië rechts stopt het met regenen. De regenwouden van Brazilië en Paraguay zien we langzaam uit de mist verdwijnen. Een mysterieus beeld. Mede door het geheimzinnige leven tussen de donkergroene bomen. Leven waar wij geen weet van hebben. 

We besluiten dat leven tussen de Argentijnse bomen te ontdekken, want een smal pad maakt ons nieuwsgierig om off-road te gaan. Als ware Tarzan en Jane wandelen we naar een nog nietsvermoedend punt. Onderweg komen we allerlei (ja, allerlei) soorten kledingstukken tegen. Het maakt mij een beetje achterdochtig. Maar de nieuwsgierigheid wint, dus lopen we verder. We komen uit bij een rivier die naar de grote rivier tussen de drie landen leidt. Van steen naar steen springen we om de samenkomst van de kleine en grote rivier te zien. Ons avontuur delen we die avond onder het genot van bier en wijn met onze medehostelgangers. Want als echte ontdekkingsreiziger deel je natuurlijk je vondst.  

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in Exaltación de la Cruz

Eén van de covers van REIZ& Magazine – met een gaucho op een steigerend paard – is me bijgebleven en heeft mij geïnspireerd om eens te gaan paardrijden met een gaucho. Een stoere Argentijn met een avontuurlijk gebruinde tint, een baret op zijn hoofd, een witte blouse, beige-grijze broek, rode sjaal, gebreide poncho over zijn ene schouder en een zilveren mes in zijn gebruikte laarzen. En dat terwijl je door het beige, gele en groene landschap raast.  

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Ontmoet gaucho Flavio en zijn paarden

Wanneer de meeste reizigers vanuit Buenos Aires een uitstapje naar Uruguay maken, besluit ik het anders te doen. De coverfoto van het – helaas niet meer bestaande – reismagazine is gemaakt in Patagonië, het zuiden van Chili en Argentinië. Ik laat de droom uitkomen op anderhalf uur rijden van Buenos Aires. Op het platteland vlak bij San Antonio de Areco: Exaltación de la Cruz. Met de Belgische Louise – ontmoet in Iguazu – Flavio de gaucho en zijn paarden. De brunette Bici – van ‘bicicleta’ is mijn paardenvriendin vandaag.

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Na een heftige rit over de onverharde wegen van het platteland, met een busje die daar niet voor gemaakt is, worden we afgezet bij Indio Cua Golf Club. De dag ervoor liet Flavio ons in een spraakmemo op WhatsApp weten dat hij ons daar ophaalt. Ik denk dat de Argentijnen massaal lijden aan een typegebrek, want iedereen communiceert hier in spraakmemo’s. Ondertussen staat Flavio inderdaad daar met een achterbak vol zadels en hoofdstellen. Na een verontschuldiging voor zijn vieze auto stappen we in en rijden we naar het land waar de paarden staan. Dit is niet zijn eigen land, maar hij betaalt om zijn tien paarden hier te stallen. Op twee andere plekken in Argentinië heeft Flavio nog meer paarden. Hoeveel weet hij niet precies. “Het zal zo rond de dertig paarden zijn”, concludeert hij nonchalant.   

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Flavio is niet geboren als gaucho en om een gaucho te zijn hoef je ook helemaal niet uit een gaucho familie te komen. Opgegroeid met het Italiaanse temperament en vele voetbalpartijen bezocht Flavio regelmatig zijn gaucho familie in Uruguay. Zo is de Italiaanse Argentijn langzaamaan zelf gaucho geworden. En zo groeit zijn zoontje van vier wel op, op de rug van vele paarden. De mini Flavio acteert op de foto’s dan ook al als een echte mini gaucho.  

Gaucho cultuur echt of nep?

Even vliegt het gevoel van wantrouw me aan. Draagt Flavio deze kleding altijd als hij werkt of is dat meer iets van vroeger en verkleed hij zich voor een ritje met toeristen? Wat is het echte gaucho leven, bestaat dat nog wel of is ook dat een toeristenfeestje? Flavio stelt me gerust en ook als we te paard door de velden wandelen, draven en galopperen zie ik dat de gaucho cultuur hier zeker onderdeel is van het dagelijkse leven. Alle mannen lopen rond in deze kledij. Flavio wijst naar een plek op de weg. “Vorige week zondag hadden we hier nog met z’n alle de weg afgesloten om te barbecuen.” Parilla en asado zijn woorden voor zo’n Argentijnse barbecue. Vlees, vlees en nog meer vlees. Ook zo iets typisch Argentijns.  

Flavio wijst even later naar een grote boerderij. “Jammer dat jullie er gisteren niet waren. Dan had ik jullie meegenomen naar een grote asado hier.” Naast paarden zijn bijeenkomsten misschien wel een van de belangrijkste aspecten van de gaucho cultuur. Elk dorpje heeft zijn eigen buurthuis, waar Flavio verschillende lidmaatschappen heeft. Voor de parades slooft iedere gaucho familie zich uit. De paarden krijgen het mooiste zadel en hoofdstelsel, de gaucho zijn beste kostuum en de poncho siert om de hals van het paard.  

Hieha!

We halen de paarden uit de wei en zadelen ze op. Ik verander weer even in de kleine Demi en weet nog precies hoe zo’n hoofdstel en zadel werken. Al is het op zijn gaucho’s wel net iets anders. Iets meer back to basic met van dat geleefde en gevlochten leer. De wollen kleden passen precies bij de aarde tinten van de paarden en de omgeving. Na een test rondje galopperen zijn we volgens Flavio geslaagd en mogen we de weg op. Met de haren in de wind voel ik me een echte ‘gauchin’ of zoals ze dat hier noemen een ‘china’. Voor de lunch stoppen we tussen twee weilanden in. Het is een favoriete picknickplek voor locals die een ritje op hun paard maken. Flavio heeft zelf Milanesa – de Argentijnse variant van een schnitzel – gemaakt, empanada’s en brood gekocht. Met een fles knaloranje limonade spoelen we al het lekkers weg. We razen verder langs campo’s, weilanden met Holandeses (Nederlandse koeien) en groeten hier en daar een andere gaucho te paard.  

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Terug op de boerderij zadelen we de paarden af. Nadat de paarden ieder een slok water hebben genomen laat Flavio zijn trucs zien. Met aanloop en sprong het paard op, met zijn sjaal het paard besturen en met beide benen rechtopstaand op de rug van het paard. Zodra de paarden de mogelijkheid voelen om te ontsnappen doen ze dat. Klaar voor vandaag en ze razen één voor één de bossen in. Het land hier bestaat namelijk niet uit een paar weilanden, maar uit bossen en open velden waar de paarden de vrijheid kunnen voelen.  

Hieha! Paardrijden met gaucho Flavio in San Antonio de Areco

Het duurt nog even voor we weer opgehaald worden om naar Buenos Aires te rijden. Flavio stelt voor om nog even naar zijn huis te gaan. Hij maakt namelijk messen, houten planken en nog zoveel meer gaucho-achtige voorwerpen en dat wil hij laten zien. Dat het een bende is en we eigenlijk liever niet ergens gaan zitten, laten we niet merken. Maar dat hij een drukke man is met vele hobby’s – waarvan één zijn werk – is leuk om te zien.  

Wil je ook paardrijden met Flavio? Laat het me weten, dan stuur ik je zijn telefoonnummer door.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Buenos Aires: tango cultuur, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Tango, ik dacht dat elke Porteño deze dans in zijn heupen had zitten of op zijn minst opgeroeid was met de muziek. Niet waar. Wanneer we op het terras zitten leren we dat het bij de mannen maar om drie dingen draait: een latino verandert nooit van vriendin (euh…?), voetbalclub en kapper. Dat voetbal diep in het bloed van elke Argentijn zit had ik verwacht, maar dat het haar van de latino belangrijker is dan de tango had ik niet zien aankomen. Lopend, zittend en kijkend in San Telmo blijkt tango wel degelijk de bevolking samen te brengen. Zoiets wat wij in Nederland niet hebben.

Tango dansen in San Telmo

Hipopotamo is de eerste plek waar ik de natuurlijke manier van tango dansen zie. Met natuurlijk bedoel ik geen show op straat. Muzikanten verdienen in Buenos Aires hun geld door cafés af te gaan, waar ze muziek spelen en om een bijdrage van de gasten vragen. Cafégangers maken van deze gelegenheid gebruik om de ‘embrace’ te doen. Vol passie sluiten ze de armen in elkaar en beginnen ze met kleine heupbewegingen. Gevolgd door op het ritme bewegende stappen. Iets wat bij het interieur van Hipopotamo blijkt te passen. Het is dan ook een van de notabele bars waar Sander over heeft verteld tijdens de fietstour door Buenos Aires. Wanneer ik er een paar dagen later weer langs wandel zie ik oude mannetjes voor het raam de krant lezen. Een authentiek plaatje!

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Later die zondag is Plaza Dorrego in San Telmo de plek voor de tango. Na een professionele dans met een jonge dame en een oudere gentleman begint de milonga. Een milonga is een plek waar Porteños samenkomen om de tango te dansen. Er zijn verschillende gradaties: van professioneel waar je als niet-tango-danser niet welkom bent tot openbaar zoals op Plaza Dorrego. Rondom het plein verzamelt jong en oud met thermoskannen heet water en gekleurde kommetjes met metalen ritjes. Het is voor de Mate (lees: hele sterke thee), iets waar elke Argentijn verslaafd aan lijkt te zijn. Het plein vult zich ondertussen meer en meer met dansende koppels. Sommige kennen elkaar, velen niet. En toch doen ze de sentimentele ‘embrace’.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Mannen lopen rondjes, op jacht naar de beste danspartner. Met sommige mannen heb ik medelijden, want zij krijgen meerdere keren een nee-schuddend-hoofd als antwoord. Andere mannen zijn behoorlijk kritisch. Vooral de oudste van de club die ik observeer. Met geknepen ogen – die zorgen voor nog meer rimpels – strompelt hij maar liefst drie rondjes voor hij zijn danspartner kiest.

En dan zijn er ook de niet kritische mannen. Mannen die mij vragen om de tango te dansen. Ik schrik van de vraag ‘Bailas tango?’. Mijn antwoord is nee en ik vertel niks over die ene les van vorige week. Hij neemt met nee geen genoegen en besluit mij de tango te leren tussen alle mensen die wel soepeltjes over de vloer glijden. Houten plank of niet, ik heb een milonga gedanst.

Spoedcursus Spaans

Week twee van de reis start ik met een Spaanse les. Gratis, want ik denk er met een opfrisbeurt wel te komen het komende half jaar. Mooi niet. Zeker in Argentinië is het accent compleet anders dan in Spanje. Zo spreek je ‘ll’ en ‘y’ niet uit als ‘j’ maar als ‘che’. Wordt ’tú’ vervangen door ‘vos’ en nog zoveel meer. Buiten het accent moet ik ver graven om woorden te vinden. Samen met de dames van Porteñísima – een kleinschalige en gezellige taalschool in het centrum van Buenos Aires – kijk ik naar de mogelijkheden. Over vijf dagen verlaat ik namelijk Buenos Aires al, toen nog niet wetende dat ik terug zal keren. Elke ochtend krijg ik twee uur Spaans les, een spoedcursus met veel huiswerk. De Nederlandse Rosa sluit aan.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Van politie tot vriend

De ochtend van de eerste Spaanse les wordt het geld uit Rosa haar rugzak gestolen. Een vervelende gebeurtenis die uiteindelijk zorgt voor een gierende middag. Met drie man sterk gaan we naar het toeristische politiebureau op Avenida Corrientes om aangifte te doen. Zo vriendelijk en relax als de Argentijnen zijn, zijn ze dat hier ook. Rosa vult alle benodigde informatie in en Alex en ik staan versteld hoe vlekkeloos alles gaat. Totdat de brede agent zegt dat we hier even rustig mogen wachten. Zijn collega’s zijn onderweg. Collega’s? Met een grote politieauto worden we opgehaald om naar het politiebureau – waar de beroving plaatsvond – gebracht te worden. Blauwe lichten aan en gaan. Als ware criminelen worden we vervoerd door Buenos Aires.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta

Een van de politiemannen spreekt Engels, waardoor het vooral gezellig is in de auto. Aangekomen bij het lokale politiebureau krijgt Rosa een voorkeursbehandeling en worden de anderen in de rij genegeerd. Aangifte gedaan. Een moment van overleg tussen Rosa, Alex en mij, wat we de laatste paar uur van de namiddag gaan doen, wordt onderbroken door de agent. Waar willen jullie heen? Verbaasd reageren we dat we in dit deel van de stad blijven, want de dag is al bijna voorbij. Maar de politieagent vindt het de normaalste zaak om zijn namiddag te besteden aan het taxi’en van ons. ‘We are all yours today’. Ze brengen ons naar de begraafplaats van Recoleta en het wordt alleen maar gezelliger in de auto. De dag sluiten we af met een kus en een knuffel. En Rosa met een mailtje van de agent.

Buenos Aires: tango dansen, spoedcursus Spaans en met de politie naar Recoleta