Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

7:50 uur in de haven van Ushuaia. Het is het vroegste dag tot nu toe die op de reisagenda heeft gestaan, maar het is voor een goed doel: pinguïns en zeehonden spotten in het Beaglekanaal. Het Beaglekanaal is een zeestraat die Vuurland verdeeld in het hoofdeiland in het noorden en kleinere eilanden in het zuiden. Het is ook de zeestraat die bij Ushuaia de grens is tussen Chili en Argentinië, die de Atlantische Oceaan en de Stille Oceaan samenbrengt en die ongeveer 250 kilometer lang is. Die ochtend ga ik – samen met acht andere avonturiers – aan boord van het kleine zeilschip Paludine.  

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Les over el fin del mundo

De zeiler geeft ons een les geologie, aardrijkskunde en topografie. In het westen zien we de allereerste bergtoppen van het meest zuidelijke deel van de 3.371.000 km2 grote Andes. In het zuiden wijst hij naar de toegangspoort tot Cape Horn en uiteindelijk Antarctica. Door de samenkomst van twee oceanen is het water in het Beaglekanaal behoorlijk vruchtbaar en dat weten de meest bijzondere dieren ook. Het pinguïnseizoen sluit over twee dagen, dus ik ben net op tijd om hun waggelende pasjes te observeren.  

Leestip: een roadtrip aan het einde van de wereld, Ushuaia.

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Genieten zonder te praten

Terwijl de zon nog voor een prachtige weerkaatsing in het water zorgt, geniet ik met de wind in mijn haren van het uitzicht. Bemanning en medezeilers vragen me ‘Are you ok?’ Yes, I am. Ik geniet met volle tuigen, maar dat kan ook eens zonder te praten. Daarnaast is het veel te koud om hele gesprekken te voeren en bij de brede glimlach voor een foto bevriezen mijn tanden bijna. Tijd voor een mooi geel pak, die enigszins de koude wind en het water verder van mijn botten houdt.

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Waggelende pinguïns

Aangekomen bij Isla Martillo duikt de ene pinguïn uit het water, schud de ander zich uit met zijn vinnen op de rug en waggelt weer een ander met zijn vriendjes op hun dooie gemakje over het strand. Alles wat ik me voorstelde bij pinguïns zie ik in levende lijve gebeuren, op nog geen tien meter afstand. Met Piratour heb je de mogelijkheid om een wandeling van een uur te maken over het eiland. Ik vind dat het eiland van de pinguïns is en dat wij mensen onze voetprint al op te veel plekken willen drukken. Daarnaast kreeg ik bij Piratour geen fijn gevoel. Het personeel was onaardig en waarom zouden ze aardig zijn, want de Lonely Planet lezers komen toch wel massaal.

Bij Paludine voelde het wel goed. En het was goed. Meer dan goed. Helemaal alleen zeilden we door het Beaglekanaal, we kwamen geen andere boot tegen en konden op ‘verstandige’ afstand de pinguïns hun dagelijkse leven zien leiden. Veel pinguïns zijn er trouwens niet, want door de komst van de winter trekken ze naar Brazilië voor voedsel.  

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Ontmoet de zeiler

Zeiler vertelt dat vandaag een van de koudste en meest winderige dagen van het jaar is. We besluiten naar binnen te gaan en hij maakt warme chocolademelk. Een oud recept die zijn moeder vroeger voor hem maakte. Hij vertelt over Ushuaia, zijn kijk op de president en zijn leven. Hij woont in een cottage in de bossen van Ushuaia en werkt een half jaar lang op het zeilschip als gids. Elke dag vaart hij met mensen als ons door dit prachtige stuk op aarde. Een stuk waar enkel de natuur de baas is.  

De andere zes maanden van het jaar reist hij met of zonder zeilschip. Hij spaart voor zijn eigen zeilschip en de verbouwing van zijn cottage, dus een reis zit er komend half jaar niet in. Als hij echt even tot rust wilt komen – al dacht ik dat dit wel moest lukken in een cottage in het bos – gaat hij naar de boot. Met zijn hond en muziek geniet hij van alle rust.  

Demi naar het einde van de wereld

Het stadsmeisje in mij is plots verdwenen en als ik om mij heen kijk, lijkt me dat best een prima manier van leven. Genoeg gekletst. Ik wil meer zien van die plek waar de natuur de baas is, van de dieren en uitzichten. Alleen ik trotseer op dat moment de kou. Ik wandel naar de voorkant van het schip en terwijl ik mij stevig vasthoud – om te voorkomen dat ik overboord waai – voel ik een nieuw televisieprogramma opkomen: ‘Demi naar het einde van de wereld’. Of bestaat zoiets al? 

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Zeiler roept ons uit de cabine: zeehonden op een minuut varen. Hoewel er geen zon is, liggen er zeker twintig zeehonden te zonnen op een rots. Midden in het Beaglekanaal. In slow motion zie je hier en daar een hoofd omhoog komen. Alsof ze net wakker worden. Dit keer zijn het alleen maar vrouwtjes en baby’s. De mannetjes zijn op jacht. De verdeling is normaalgesproken vijftien vrouwen en een man. Ja, dat wil natuurlijk elke man. Deze grap heeft vast nog niet iemand eerder gemaakt… Goed, de vrouwen vechten om de man. De man maakt een keuze, zorgt voor een zwangere vrouw en gaat opzoek naar de volgende. Wij gaan opzoek naar de warmte en zeilen terug naar Puerto Almanza voor een warme autorit terug naar Ushuaia. Nog een dag voor de zeiler en dan heeft ook hij vakantie.  

Zeilend door het Beaglekanaal op zoek naar pinguïns en zeehonden

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip aan het einde van de wereld

Ushuaia, el fin de mundo en de zuidelijkste stad ter wereld. Zo voelt het ook als je de grote vrachtschepen – wachtend op hun tocht naar Antarctica – in de haven ziet liggen. Geen enkel huis in Ushuaia is hetzelfde, want iedereen is maar gaan bouwen met de mogelijke materialen en handigheid. Deze huizen zijn voorzien van een kachel, zo ook mijn hostel. Bloedheet, koppijnverwarming noem ik het. Kijkend uit het raam van dit gezellige hutje – waar reizigers in allerlei varianten van outdoorkleding opwarmen – zie je de ruige en witte bergtoppen van de omliggende bergketens. Ik pak op mijn telefoon de kaart erbij en zie het groene stipje knipperen waar ik op dit moment ben. Aan het einde van de wereld. Het is moeilijk te beschrijven. 

Roadtrip door Ushuaia: Laguna Esmeralda

Susan – een landgenoot – vraagt of ik meega roadtrippen. Een dag eerder ontmoette ze twee jongens uit Buenos Aires. Vandaag hebben zij een auto gehuurd en wij mogen mee. Tien minuten later staan de Argentijnse mannen voor de deur. Op naar Laguna Esmeralda. Een modderig pad laat de echte militair bij de mannen naar boven komen. Susan en ik springen van steen naar steen om onze schoenen niet te verliezen in de enorme modderpoel. Een uur lang wandelen, springen en balanceren we naar een helderblauwe waterpoel die omgeven is door bergen.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Het hoogseizoen is voorbij, wat betekent dat de herfst in Ushuaia begonnen is. Diep oranje, groen, rood en geel zijn de kleuren van het landschap en dat zorgt voor extra mooie contrasten. Na Esmeralda rijden we verder over Ruta 3, de enige weg die je in en uit Ushuaia leidt. Onderweg stoppen we bij uitzichtpunten die het stoppen waard zijn.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip door Ushuaia: Puerto Almanza

We hobbelen zo’n anderhalf uur verder over een onverharde weg naar het oosten van Ushuaia: Puerto Almanza. Ik verwacht een dorpje, waar meerdere huizen bij elkaar een kern vormen tussen de natuur. Maar Puerto Almanza is een heel klein haventje met een rij van zo’n twintig huizen naast elkaar. De bewoners van deze huizen zijn oude vissersmannen en hun vrouw. Deze mannen zijn dé king krab vangers van Ushuaia. De typische vissoort die je in de stad Ushuaia eet, wordt dus gevangen door deze mannen. Wij eten het niet in Ushuaia, maar in een kneuterig zaakje waar de eigenaar de lolbroek uithangt als iemand hem vraagt of hij ook iets om mee te nemen heeft. “Mijn schoonmoeder”, zegt hij zonder blikken of blozen. De eigenaar maakt ook empanada’s, maar dan met king krab. Na het eten van deze empanada besluit ik in Argentinië een cursus ‘empanada-maken’ te gaan volgen en in Nederland een eigen empanada zaak te beginnen. Want ik kan niet meer zonder deze te lekkere deeghapjes.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Met volle buiken en weer een goed humeur rijden we verder. Onze militairen zijn gefascineerd door de enorme kanonnen die hier jaren geleden zijn neergezet toen er een oorlog dreigde tussen Chili en Argentinië. Wanneer je naar de overkant kijkt zie je namelijk Puerto Williams, Chili. Het Beaglekanaal split deze twee havens. En de grens split het Beaglekanaal. Mijn provider snapt dan ook niet of ik nu in Argentinië of Chili ben, want hij blijft maar smsjes sturen: ‘beste klant, u bevindt zich in Argentinië’ en ‘beste klant, u bevindt zich in Chili’. We staan nu enkel en alleen met z’n vieren en een paard op een afgelegen plek wat ons nogmaals doet beseffen dat we aan het einde van de wereld zijn. Op drie dagen varen van Antarctica. Susan op de schommel, Ezequiel achter het kanon, Lisandro met zijn paparazzi camera bij het water en ik bij het paard.  

Leestip: een zeiltocht door het Beaglekanaal in Ushuaia.

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Roadtrip door Ushuaia: zoektocht naar pinguïns

De hele dag praat ik al over de pinguïns die in het Beaglekanaal leven en dat ik die wil zien. Naïef denkend rijden we naar Estancia Harberton waar je een boot schijnt te kunnen nemen naar Isla Martillo, het pinguïneiland. Dat je daar van te voren voor moet reserveren, waren we door het enthousiasme even vergeten. Wel zag ik mijn eerste guanaco (Argentijnse lama) en waren de uitzichtpunten wederom te mooi om waar te zijn. En dat terwijl de Cumbia van Lisandro door de zelfgemaakte speakers klonk: een telefoon met papier in trechtervorm.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia

Een iets te gezellige afsluiting

Die avond verzamelen we weer in Dublin. Een plaatselijke donkerbruine kroeg waar elke van de 50.000 inwoners vanaf weet, waar local en reiziger samenkomen. We drinken bier en schranzen de popcorn naar binnen. Lachen, gieren, brullen, maar ook serieuze Spaanse lessen. De klok staat op drie uur wanneer het een van ons een goed idee lijkt om naar de bar Jagger te gaan. Livemuziek en cola met likeur Fernet. Of eigenlijk: popmuziek die iedere Argentijn meezingt en een drankje waar we het lekkere niet van proeven. Het is inmiddels vier uur, over drie uur gaat mijn wekker en dan ga ik pinguïns spotten. Op een boot. En ik ben snel zeeziek, laat staan met een kater. Fingers crossed.  

Roadtrip aan het einde van de wereld: Ushuaia