Ontelbaar veel landschappen, wijn en zoeterds tijdens de roadtrip van Mendoza naar Salta (vlog)

Ontelbaar veel landschappen, wijn en zoeterds tijdens de roadtrip van Mendoza naar Salta (vlog)

Vier Nederlanders, acht rugzakken, kartonnen dozen en plastic zakken vol eten en wijn trotseren in een Peugot – die ik graag Guanaco noem, vernoemd naar alle Guanaco’s in Patagonië – acht dagen lang de wegen van Noord-Argentinië. Van rechte wegen door uitgestrekte beige landschappen tot sierlijke en scherpe bochten door de jungle en langs rood-oranje rotswanden. Van de vele wijnen met als hoogtepunten de Malbec in Mendoza en de Torrentes in Cafayate tot de cabañas – Spaanse vertaling van chalets – in kleine dorpjes als Huaco en Sañogasta, waar we met uitzicht op de Andes nog meer wijn drinken, vele lekkere snacks wegwerken en keihard meezingen met Better Together van Jack Johnson. 

Van kleurrijke schattige dorpjes rondom Salta, zoals Purmamarca en Tilcara, tot de zoutvlaktes van Argentinië om te oefenen voor het echte werk op Salar de Uyuni in Bolivia. De ene dag rijden de mannen en zijn zij de baas, de andere dag de vrouwen. We tellen meer dan vijf uitzichten per dag en nog veel meer zoeterds die volgens Wijnand, Marleen en mij geknuffeld moeten worden. Stephan was het daar niet zo mee eens. Maar kijk nou even zelf…  

Ontelbaar veel landschappen, wijn en zoeterds tijdens de roadtrip van Mendoza naar Salta (vlog)

Ontelbaar veel landschappen, wijn en zoeterds tijdens de roadtrip van Mendoza naar Salta (vlog)

Vlog van onze roadtrip van Mendoza naar Salta

Het schrijven stopt hier, want tijdens onze roadtrip van Mendoza naar Salta, inclusief de dorpjes rondom Salta, waren Marleen en ik maar al te druk met vloggen. Wijnand en Stephan werden er lichtelijk gestoord van, maar ik weet zeker dat ze het achteraf best leuk vinden om de vlog te zien. Niet, Vino en Estefano? 

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

All by myself reizen door Patagonië leek bijna onmogelijk. Alhoewel, dat deed de dame van Kilroy vermoeden. Werkend in de reisbranche, ben ik er toch ingetrapt. In Nederland gaf het mij een veilig gevoel: met een groep een avontuurlijke overland tour doen, kamperen in de natuur en niet hoeven nadenken over moeilijke busritten en trekkingen, zoals de W-walk in Torres del Paine National Park. De eerste reismaand vordert, ik leer reizigers kennen die al alleen door Patagonië gereisd hebben en ik leer mensen kennen die rond dezelfde tijd als mij die kant op gaan. Ondertussen geniet ik van de vrijheid en leef ik niet met de dag, maar met het half uur. Aan niemand anders dan aan mezelf hoef ik verantwoording af te leggen. Dat ik deze vrijheid straks ga inleveren besef ik me in Ushuaia.

Een goed begin met Han in Ushuaia

Vrijdagavond spreek ik af met een van de medereizigers. Een Engelse gast met spleetogen, een feloranje jas en hipsterknotje. We drinken wat in m’n stamkroeg Dublin, waar ik de afgelopen vier dagen te vinden was. De ober herkent me en weet dan ook dat ik graag popcorn bij de ‘cerveza rubia’ wil. Hier en daar zeg ik wat mensen gedag. Het voelt alsof ik een inwoner van Ushuaia ben. Goed, Han – de Engelse gast die elke zin eindigt met ‘man’ – is de vriendelijkheid zelf. We kletsen gezellig en hij blijkt een behoorlijk goede fotograaf (zie @bigwormworldwide) te zijn. Door zijn gadgets weegt zijn dagrugzak al bijna twintig kilogram. De volgende dag nemen we de bus naar Tierra del Fuego National Park. Veel bos, maar na een stijle hike een prachtig uitzicht. Na de ontmoeting met Han heb ik vertrouwen in de tour. Al delen we beide onze twijfels over de groep van maar liefst 22 man. De jongste 19 jaar en de oudste bijna 60 jaar.

Stereotypen van een groepsreis

In zo’n groep heb je vaak dezelfde soort types zitten. Je hebt de aandachtstrekkers. Waar je ook bent je hoort ze overal bovenuit. Of ze nu wel of geen stem hebben na een nacht doorhalen in Buenos Aires. Deze aandachtstrekkers zijn zeker van hun zaak. Maar dat zijn de onzekere aandachtszoekers niet. Die bemoeien zich simpelweg met alles en iedereen, uiteraard met een lieve schattige lach.

Je hebt de scouting fanatiekelingen, die liever zelf de gids uithangen. Ze staan keer op keer vooraan om te helpen en om vervolgens dat extra schouderklopje te krijgen. Je hebt de rustige meiden, die op elk moment van de dag vriendelijk en in voor een praatje zijn. Je hebt de stoere boys die ongeïnteresseerd rondlopen, maar dat zeker niet zijn. Je hebt de sportgast, het degelijke stelletje, de oudere vriendinnen en Andy Bond: die graag vertelt over zijn overland avontuur in 1988 langs de westkust van Afrika.

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

En je hebt mensen zoals ik. Ik functioneer niet in dit soort grote groepen. Daar ben ik achter en ik neem er genoegen mee. Teveel ruis, teveel mensen die aardig gevonden willen worden, de populaire en niet populaire. De grappen om het grappen moeten maken. De schoolreisje-achtige toespraken die we krijgen van de gids. Ik zit, doe mijn ding en vind het prima om met rust gelaten te worden. ‘Suus on tour’ is daar voor de uitlaatklep. We lachen, maken de ramen van de truck schoon en vloggen. Maar we kijken elkaar vooral vaak vragend aan door al het eerdergenoemde. Ik kijk uit naar mijn vrijheid over drie weken.”

Ik moet het een en ander rechttrekken…

Uit frustratie schreef ik het bovenstaande op onderweg naar Torres del Paine. Ik herinner het me nog, maar ik ben het niet meer met mezelf eens. Nu – de Dragoman tour afgelopen is – mis ik al mijn stereotypen, mijn “Dragofamily”. Het was een avontuurlijke overland tour met een gezellige en diverse groep die mij lieten functioneren en waarvan ik de observerende uil was. We kampeerden midden in de natuur en de frieskoud, maar ‘wakker worden’ was op geen van de kampeerplekken een straf. Ik hoefde niet na te denken over moeilijke busritten, want onze stoere Elle2 truck, Mark en Ryan lieten ons de landschappen van Patagonië zien.

En ook over de trekkingen hoefden ik nauwelijks na te denken, waarvan de W-walk in Torres del Paine tot nu toe het hoogtepunt van mijn gehele reis is. Met dank aan de beste gidsen ooit – Juancho en Carlos – ben ik een fanatieke hiker geworden. Nooit gedacht dat hiken in mijn ‘genieten-vocabulaire’ zou passen. Maar dat doet het. De intense natuur, de uitdaging, het avontuur, het wegzijn van het internetleven, het zetten van je gedachten op nul. Ik kijk alweer uit naar de volgende hike.

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

Vlog van W-walk in Torres del Paine, Chili

Maar voor jullie eerst een vlog van mijn highlight hike: de vierdaagse W-walk door Torres del Paine in Chili. Oh, met een bijzondere beloning aan het einde. Iets met een indrukwekkend dier en heel veel geluk.

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Een busrit van ruim twintig uur heb ik voor de boeg. Maar voor deze van start gaat, is het nog even zweten. Ik mis bijna de bus. Nee, ik heb geen sterk verhaal over een nacht doorhalen in de kroeg. Ik sta simpelweg te wachten op de verkeerde bus en wanneer deze wegrijdt, zie ik dat er nog een bus achterstaat met knipperende lichtgevende letters: Iguazu. En net op dat besefmoment maakt ook deze bus aanstalten om weg te rijden. Bepakt en bezakt trek ik een sprintje en spring ik de halfrijdende bus in. Strompelend en met veel kabaal klim ik de trap op, waar alle ogen op mij gericht zijn. En dan spreek ik ook nog geen Spaans. Ik voel me de domme toerist.  

Gelukkig denken mijn medereizigers daar anders over. Die helpen me en voeren in ratelend Spaans, losse woorden Engels, Google Translate, handen en voeten een gesprek met me. Ze verontschuldigen zich dat ze geen Engels spreken. Dat blijkt ook zoiets typisch Argentijns te zijn. Maar ik moet mij verontschuldigen dat ik in hun land ben en hun taal niet spreek. Dat gesorry gaat een paar keer heen en weer. Na het vertellen van mijn reisplannen laat de blonde dame – in gestyled joggingpak en grote zonnebril – foto’s zien van haar twee favoriete plekken: Mendoza en Bariloche. Ik kan niet wachten daar heen te gaan, maar eerst Iguazu. Aangekomen installeer ik me dan ook in het hostel met een zwembad, tropische temperatuur en buitenkeuken. 

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de Braziliaanse kant

Vroeg naar bed en de volgende dag vroeg uit bed om de allereerste bus te nemen naar de Braziliaanse kant van de watervallen. Voor de drukte wil ik binnen zijn. Dat het zondag is – en dus weekend – ben ik even vergeten, maar daar word ik al snel aan herinnerd. Na een Braziliaanse stempel in het paspoort gekregen te hebben, naderen we namelijk de ingang van het nationale park. De ingang waar om 09:30 al honderden mensen in de rij staan voor een kaartje om vervolgens in de rij te staan voor de bus. En dan één, twee, drie rennen voor de beste plek in de bus. Ik geloof dat zoiets als dit ‘overtourism’ heet. Daarom besluit ik van deze dag gebruik te maken om de waarheid van Iguazu te laten zien. Al vloggend en pratend tegen mezelf. Het scheelt dat ik me met mijn bergschoenen en korte broekje al een echte boerin voel, heel anders dan de rest van de dames. Zij paraderen namelijk rond in glitterslippers, transparante truitjes, lipgloss en gestyled haar.  

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

In de bus naar de watervallen wordt ons gevraagd de dieren niet te voeren en aan te raken. Nog geen twee tellen later… Je mag het zelf invullen. Goed, negeren en genieten. Het gaat me niet goed af. Bij elk uitzichtpunt probeer ik te genieten en rustig te wachten tot er ruimte is voor een foto. Maar met rustig wachten sta ik er na sluitingstijd nog. Ik ga ervan uit dat iedereen op vakantie is – of op zijn minst een dagje weg – en de hele dag nog de tijd heeft om hier rond te wandelen… Ieder op z’n beurt.  

Voor mij voelt een bezoek aan de Braziliaanse kant van Iguazu als een attractiepark. Als een park dat enkel en alleen voor commercieel doeleinden en entertainment is ontwikkeld. Dat de natuur zelf ooit deze watervallen heeft weten te creëeren komt naar mijn idee niet over. Terwijl ik in een strijd met mezelf zit: genieten of niet genieten, probeer ik oplossingen te bedenken. De entreeprijs duurder maken, het bezoekersaantallen per dag naar beneden halen. Ik weet het niet, maar dat ik me meer ga verdiepen in ‘overtourism’ is het enige wat ik na deze dag zeker weet. 

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Wow en wauw aan de Argentijnse kant

Een naïeve gedachte, maar ik hoop dat de Argentijnse kant van de watervallen een wonder is. Dat ik daar zonder hectiek kan rondlopen, dat ik mag beseffen hoe uniek dit stuk natuur is en dat ik geniet. Naïef blijkt mijn gedachte niet eens te zijn. Bij aankomst met de bus is het aantal mensen op twee handen te tellen. In het park kijk ik om mij heen en zie ik niemand. Ik juich niet te vroeg, maar wanneer ik in overleg ga met een Italiaan blijkt het echt rustig te zijn. Samen besluiten we alle mogelijke trails te wandelen. Zelfs de trail die iedereen met de trein aflegt. Het is tropisch heet, maar het wandelen zonder hordes mensen om mij heen doet me meer dan goed.  

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)

Als je het mij vraagt is de Argentijnse kant ontelbaar keer mooier dan de Braziliaanse kant. Bij elk uitzichtpunt kramen we alleen maar ‘wow’ en ‘wauw’ uit. Door de verschillende trails die je hier wandelt zie je de watervallen van onder, boven en alles daar tussen in. Al vind ik dat ik in woorden moet kunnen beschrijven hoe mooi de watervallen in Argentinië zijn, ben ik bang dat het te min is. Dus kijk de video: eerst een kritisch deel over de Braziliaanse kant en vervolgens het adembenemende Argentijnse deel. Waar het overigens maandag was op de dag van bezoek. De Braziliaanse kant schijnt doordeweeks ook minder druk bezocht te zijn.  

Ontdekkingsreizigers in Puerto Iguazu

Dat er nog meer watervallen in het Argentijnse Puerto Iguazu zijn, komen Louise en ik achter als we naar het drielandenpunt wandelen. Een tropische regenbui maakt van de straten bruine zwembaden en van de ruimte tussen de daken en de grond watervallen. We trekken onze poncho’s aan en spelen als kinderen in het water. Aangekomen bij het punt waar je in Argentinië staat, Paraguay links ziet en Brazilië rechts stopt het met regenen. De regenwouden van Brazilië en Paraguay zien we langzaam uit de mist verdwijnen. Een mysterieus beeld. Mede door het geheimzinnige leven tussen de donkergroene bomen. Leven waar wij geen weet van hebben. 

We besluiten dat leven tussen de Argentijnse bomen te ontdekken, want een smal pad maakt ons nieuwsgierig om off-road te gaan. Als ware Tarzan en Jane wandelen we naar een nog nietsvermoedend punt. Onderweg komen we allerlei (ja, allerlei) soorten kledingstukken tegen. Het maakt mij een beetje achterdochtig. Maar de nieuwsgierigheid wint, dus lopen we verder. We komen uit bij een rivier die naar de grote rivier tussen de drie landen leidt. Van steen naar steen springen we om de samenkomst van de kleine en grote rivier te zien. Ons avontuur delen we die avond onder het genot van bier en wijn met onze medehostelgangers. Want als echte ontdekkingsreiziger deel je natuurlijk je vondst.  

De waarheid van de watervallen in Iguazu (inclusief vlog)