Vallende sterren en maanlandschap in het woestijndorp San Pedro de Atacama

Vallende sterren en maanlandschap in het woestijndorp San Pedro de Atacama

De laatste bladzijde van het eerste hoofdstuk sla ik bijna om. Het ‘Zuid-Amerika boek’ is in mijn steeds warrigere reishoofd opgedeeld in drie hoofdstukken. Hoofdstuk 1: Argentinië en Chili. Hoofdstuk 2: Bolivia en Peru. Hoofdstuk 3: Ecuador en Colombia. Nog zo’n negen uur in de bus naar San Pedro de Atacama, de woestijn in het verre noorden van Chili. Maar eerst definitief afscheid nemen van het ge-wel-dige Argentinië, naar een hoogte van 5.000 meter en de laatste en hoogste grensovergang van de zeven tussen Argentinië en Chili. Tien Argentijnse en zeven Chileense stempels in het paspoort.

Vallende sterren en maanlandschap in het woestijndorp San Pedro de Atacama

Vallende sterren en maanlandschap in het woestijndorp San Pedro de Atacama

Het backpackersgeld moet lokaal rollen

Marleen en Wijnand zijn vrij aanwezig op de laatste bladzijdes van het eerste hoofdstuk. Vanuit Salta neem ik samen met deze twee ‘parels’ de bus. Marleen en ik hebben het al dagen over een Zara in San Pedro de Atacama, want in dat shoppen till you droppen hebben we toch een partij zin. We rijden het piepkleine woestijn dorp in en kijken nog eens goed op de kaart van Maps.me. Een Zara. Dat is hetzelfde als een Bijenkorf op een kneuterig winkelcentrum in de boeren afgelegen gebieden van Nederland. Al zal er genoeg ruimte zijn voor de Zara in San Pedro de Atacama als veel van de souvenirwinkels en reisbureaus – waar ze allemaal dezelfde kleurrijke prullaria en tours met de beste deals verkopen – zouden sluiten. Maar dat willen we natuurlijk niet, want het backpackersgeld moet lokaal rollen. En dat doet het in dit woestijndorpje. Meer dan mij lief is, moet ik zeggen.  

Het woestijndorpje voelt namelijk als een feestje in Tivoli Vredenburg in Utrecht. Niet omdat dit een party-bestemming is. Wel omdat het ons kent ons is. Ik val van de ene ‘hey hello, how are you? How long are you staying here? When did you arrive? Where did you come from? What is your next destination?’ in de andere. Ik kom alleen maar bekenden tegen, zoals de Belgische Lousie waarmee ik galoppeerde door de campo’s in de buurt van Buenos Aires. De enige locals op straat zijn de verkopers van die souvenirwinkels en reisbureaus. Hartstikke toeristisch dus. En ik ben daar net zo goed onderdeel van. Net als alle anderen die hier rondlopen en op zoek zijn naar lokale ervaringen of beweren niet anders te willen en hebben. Yeah right! Het positieve is dat je veel nieuwe reizigers leert kennen. Zo reis je niet alleen door Zuid-Amerika, maar ook een klein beetje de hele wereld over. We eten pizza met een Italiaanse en Spaanse, kletsen met een Israëliër, plassen in onze broeken van het lachen met een Brit en doen decadent met een Duitse onder het genot van Frans stokbrood en een Chileense Cabernet Sauvignon. 

Vallende sterren en maanlandschap in het woestijndorp San Pedro de Atacama

Het maanlandschap in Valle de la Luna

Neem naast het woestijndorpje eens Valle de la Luna. Een vallei die je doet denken op de maan te zijn. Inderdaad het landschap is er maanachtig en prachtig mooi. Blijkt dus, het hele dorp is uitgelopen naar deze vallei. Niet gek als alle reisbureaus voor nog geen paar tientjes dezelfde tour verkopen. We racen van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid om andere tours voor te zijn en om op tijd te zijn voor dé zonsondergang, waar ik met honderden mensen naar kijk. Hoe mooi het landschap ook van kleur verandert en de zon erachter zakt, ik geniet niet zoals ik zou moeten genieten. Het doet pijn. Samen met deze honderden mensen laat ik namelijk verkeerde footprints achter. Een deel van deze mensen gaat nog een stap verder door over lijnen – met duidelijk bordjes dat dit niet de bedoeling is – heen te stappen. Vorige maand is er nog een stuk rots afgebroken. Toi-toi-toi!

Vallende sterren en maanlandschap in het woestijndorp San Pedro de Atacama

Vallende sterren en maanlandschap in het woestijndorp San Pedro de Atacama

Rozenkleur, maneschijn en vallende sterren

Genoeg gezeik. Ik besluit weer te genieten en ook dat kan in San Pedro de Atacama. Een relax – of zo geheten reizigersadministratie – middag brengt mij bij een reizigerstip: een Frans koffietentje met (finally!) lekker brood. Tussen de bomen geniet ik van alle rust en schrijf ik verhalen. Met een hond op mijn schoot en mama, oma Alie en de neusgaten van Cees op mijn telefoonscherm. 

Een ander rozenkleur-en-maneschijn-moment was de Stargazing Tour. Midden in de woestijn. Geen licht, geen geluid. Pikkedonker. Een picknicktafel wordt uitgeklapt en wijn, warme chocolademelk en snacks worden uit het busjes getoverd. Terwijl Eduardo zijn telescoop installeert, poseren wij in flatteuze outfits voor triljoenen sterren. Eduardo heeft alle sterren en planeten zelf bestudeert en leert ons nu over de astronomie. Het is indrukwekkend hoeveel hij weet en hoe Wikikids-achtig – zonder allerlei science-termen – hij het ons vertelt, zodat ook wij begrijpen hoe het universum in elkaar steekt.  

Vallende sterren en maanlandschap in het woestijndorp San Pedro de Atacama

Vandaag hebben we een beetje extra geluk, want het is de eerste dag van een nieuwe periode voor de sterrenhemel. Wat betekent dat de maan er niet is, de hemel dus niet wordt opgelicht door het maanlicht en de sterren hun beurt krijgen om te shinen. We zien een volledige sterrenhemel met de planeten Mars en Venus, die later door de telescoop twee vuurballen lijken. Een sterrenhemel waarbij ik maar liefst zes vallende sterren zie. Zeven op de teller, want in Patagonië was de primeur. Ik weet nu dat er een vriendin in Nederland zit die ontiegelijk jaloers is, want samen fantaseerden en bekritiseerden we ons rot over het zien van vallende sterren. Uit frustratie besloten we dat we waarschijnlijk wel een vallende ster hadden gezien, maar dat het er gewoon niet uitziet zoals de vallende-ster-emoticon op je telefoon. Vriendin, ik kan je vertellen: het ziet er uit als die vallende-ster-emoticon. Intens mooi! 

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Muren vol street art vormen de straten van de kleurrijkste stad van Chili: Valparaiso

Kleur, kleur en nog heel veel meer kleur. Valparaiso is niet alleen de kleurrijkste stad van Chili, het is ook de kleurrijkste stad die ik ooit bezocht heb. Verdeeld over 42 heuvels is de stad een golf aan kleur. Een golf die oranje, roze en geel kleurt als de zon de beurt van shinen aan de maan geeft. Een golf waarvan de zon overdag alle kleuren – van primair tot nietszeggend – intenser maakt en een golf die overloopt in de Pacific Ocean. Ik wandel door de straten van het letterlijke Down Town, Cerro Concepcion en Cerro Alegre. ‘Cerro’, wat ‘heuvel’ in het Spaans betekent.  

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Tip: La Joya Hostel is een modern hostel met speelse loft kamers en een dakterras voor uitzicht op de eerdergenoemde heuvels. Het ligt wel wat verder van het centrum. 

Verhalen achter de kleuren van Valparaiso

Een street art tour is voor mij tijdens vele stedentrips dé manier om de verhalen en cultuur van een stad te leren kennen. Zo natuurlijk en vooral ook in Valparaiso, want deze Chileense stad ademt street art. Ik besluit de middag van aankomst – met nog een lichtelijke nasleep van de afsluiting van de Dragoman Patagonië tour de nacht daarvoor – een street art tour in Valparaiso te doen. Een, zoals velen, op basis van tips. Ook wel de Free Walking Tours genoemd, waarbij alle nieuwsgierige aapjes op komen dagen op het centrale plein. In het geval van deze street art tour was het slechts één nieuwsgierige aap en dat was ik. 

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Lucky me, want alle aandacht is voor mij. Lucky me keer twee, want de gids weet letterlijk alles te vertellen over de grootste werken, meest kleine onopvallende werken en alles daar tussen in. Hij groet de brein achter de Valparaiso street art community als zijn beste vriend. Hij kent in de straat Atahualpa – kleurrijk door haar deuren – het verhaal van elk huishouden aan de hand van de street art op hun deur. Hij vertelt bij het grootste street art werk van Valparaiso – waarvan zijn vrienden de artists en een koppel zijn – dat de dame zwanger was terwijl ze op meters hoogte het gebouw versierde. Hij leert mij de details en herkenning van elke artist, want een goede artist heeft meerdere werken in Valparaiso. Hij laat mij de kleurrijke golf van Valparaiso kennen. Van top tot teen, van binnen en van buiten en van vroeger tot nu.  

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

De zonsondergang van Concón door een fout in de busplanning

Een nieuwe dag, dus een nieuwe Free Walking Tour. Dit keer met de Amerikaanse Alli en mijn Dragoman familielid Ammen. We wandelen door de straten van de Cerro’s, nemen de gammele furnicular en zetten voetstappen op vele traptreden. Na de tour is het dan ook tijd voor een goede bak koffie, een videocall met dronken Kingsday vierders, het eten van de beste en grootste empanada’s en het kopen van Alfajores (biscuits met Dulce de Leche) door aan te bellen bij een oud mannetje en zijn kleinzoon. We maken een plan voor de tweede helft van de dag. We gaan de zonsondergang bekijken in de duinen net iets buiten Viña del Mar, een chiquere badplaats naast Valparaiso. Een lokale bus brengt ons daar. 

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Ik wil graag de lokale bus de schuld geven, maar dat slaat nergens op. Wij bedenken ons namelijk na ruim een uur – terwijl de busrit slechts een half uur zou duren – dat we misschien te ver zijn. En dat zijn we. We zijn in Concón, de badplaats na Viña del Mar. De zon is al begonnen achter de horizon te zakken en zonder nadenken springen we uit de bus. Op Maps.me zien we dat we dichtbij een strand zijn. Die kant maar op. Dan zien we wel geen duinen, maar wel de zonsondergang. Met surfers als een perfect silhouette. En dat is misschien nog wel beter dan de duinen.  

Valparaiso, de kleurrijkste stad van Chili

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman

Zo’n twintig vreemden worden familie en een wagen op zes wielen wordt mijn thuis. Geen vrienden, maar familie. Vrienden kies je, familie niet. Deze familieleden krijg ik er gratis bij tijdens de tour door Patagonië. Soms is een familielid ook een goede vriend en soms een lichtelijke vijand. Zo ook bij onze Dragoman familie, ook wel Dragofamily. Drie weken lang reizen we van de ene wow naar de andere wauw. Urenlang brengen we door in Elle2, een truck die van vele gemakken voorzien is, maar niet van alle. Het moet wel avontuurlijk blijven. We delen al onze lekkere, zoete en zoute snacks. Als een ware vreetschuur doorkruisen we het beige achtige landschap met vele guanaco’s (soort alpaca’s). Zowel levend als dood, want al springend over de hekken springen sommigen net niet hoog genoeg. Een pijnlijke dood. We stoppen onderweg regelmatig voor een van de vijf border crossings tussen Argentinië en Chili, voor een zogeheten ‘bush toilet’ en voor fototaferelen op de weg, waar de gele streep een leuk detail is.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman

Lees- en kijktip: benieuwd naar de stereotypen van mijn Dragofamily? Lees en bekijk de blog en vlog over Torres del Paine National Park.

De wow’s en wauw’s van de Dragoman tour door Patagonië worden hieronder samengevat. Torres del Paine National Park draagt de eer van een eigen blog.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Credits: @bigwormworldwide

Ice ice baby bij Perito Moreno Glacier, El Calafate (Argentinië)

El Calafate is de toegangspoort tot de gletsjer die de naam Perito Moreno draagt. We drinken er alcoholische versnaperingen, leren onze Engelse vrienden Nederlands en geven de goed uitziende straathonden onze leftovers, die hun neus ophalen voor alles wat geen vlees is. Maar we laten El Calafate – vol souvenirwinkels en reisbureau’s – voor wat het is. Deze onaantrekkelijke toeristische spot vergeet ik snel als de chauffeur de bus parkeert en we in zo’n twintig minuten naar het eerste uitkijkpunt wandelen. Terwijl ik dacht dat ijs wit is, worden we verwelkomd door een ijsblok met een helderblauwe gloed, een lengte van 35 kilometer en een breedte van vijf kilometer. Dit uitkijkpunt stelt niks meer voor, wanneer we in de boot stappen en richting de gletsjer varen. Brokken ijs in het water vormen de route naar de ijswand van zestig meter hoog: het meest indrukwekkende stuk ijs dat ik ooit heb gezien. De boot vaart weer terug naar zijn thuishaven en wij beginnen onze ‘trekking’ over de aangelegde paden die ons van ver, dichtbij, onder en boven laten uitkijken over de gletsjer.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman

De oranje, rode, gele en groene herfstkleuren vormen een onbeschrijfelijk contrast met de blauw puntige ijsvlakte. En net op dat moment dat ik van de drukte ontsnap ben en ‘doelloos’ naar de gletsjer staar hoor ik het gerommel – een soort onweer-geluid dat we zeker elke tien minuten horen, maar dan vele malen harder – en het hoogtepunt van de dag vindt recht voor mijn neus plaats. Een immens brok ijs stort in slowmotion met grote brokken en stoom in elkaar. Op de achtergrond hoor ik het gegil van Jannie – m’n Caribische-Nederlandse familielied en vriendin – en ik weet nu dat mijn Dragofamily hetzelfde ziet als ik doe. En ik weet ook dat minstens drie van hen een foto of video maakt. Dus besluit ik de natuurgebeurtenis met mijn eigen ogen te observeren en niet door de lens van mijn camera. Zo’n familie op reis is best handig…

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman

Sneeuw en herfstkleuren vormen de kraag van Fitz Roy, El Chalten (Argentinië)

Niet ver van El Calafate ligt het dorpje El Chalten. Ingericht voor toerisme, maar kneuteriger dan El Calafate. We komen er vroeg aan en besluiten de eerste dag door te brengen met de telefoon voor onze neus. Eindelijk goede wifi. Ja, wifi-dagen zijn ook onderdeel van het tegenwoordige reizen. We laden ons op voor de volgende dag die in het teken staat van weer een andere hike. “Een dag niet gehiked in Patagonië is een dag niet geleefd.” In een paar minuten wandelen we naar het beginpunt van het pad dat ons naar het bekende Fitz Roy leidt. Het wandelen verandert hier in een stevige hike en het landschap kleurt langzaam wit door de sneeuw die valt. April is voor mij de perfecte tijd om door Patagonië te reizen. Het is koud, maar de herfstkleuren en de laagseizoen-stilte maken elke zware hike zoveel beter.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Credits: @bigwormworldwide
Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Credits: @bigwormworldwide

Met zes man sterk trotseren we het landschap. We kletsen, maar hiken ook urenlang zonder iets te zeggen. Door de oortjes met muziek bevinden we ons in onze eigen wereld en toch weten we zonder te praten voor ieder van ons telkens het juist stopmoment te vinden. Deze stopmomenten staan in het teken van eten en foto’s maken, want ook vandaag hebben we onze fotograaf Han – waarmee ik de Dragoman tour begon in Ushuaia – weer bij ons.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Fitz Roy | Credits: @bigwormworldwide

Het laatste deel van de hike – naar het hoogtepunt Fitz Roy – is geen hike meer, maar een letterlijke klim. We klimmen van steen naar steen en lassen meer stopmomenten in dan we gewend zijn. Hoe hoger we komen, hoe gladder de stenen zijn door de intense kou. Op de terugweg wordt dat op onze billen naar beneden glijden. Aangekomen bij de top is Fitz Roy half verstopt achter de wolken. Iets wat ik niet erg vind, want deze wolken zorgen voor een magisch beeld, zoals ik dat bij vele natuurverschijnselen vind. Toen nog niet wetende dat we de volgende ochtend een indrukwekkend uitzicht zouden hebben op Fitz Roy zonder wolken en met roze zonsopgang-kleuren. Een fijn goodbye van meneer Roy!

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Uitzicht op Fitz Roy de volgende ochtend | Credits: @bigwormworldwide

Terug naar de top: drie van de zes besluiten de kou zo snel mogelijk te verlaten. Samen met Han en Ammen – mijn hike maten eerste klas – hike ik door dikke sneeuw de andere kant van de berg naar beneden. Het kristalheldere water is weer een perfect decor voor een fotoshoot. Op de terugweg hebben we vervolgens maar één doel: goede koffie en taart. Muziek in en met grote passen terug naar het dorpje. Hier vinden we – naast Fitz Roy – onze tweede beloning van de dag.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Credits: @bigwormworldwide

Kamperen in de middle of nowhere, Rio Pinturas (Argentinië)

Tijdens de rijuren in Elle2 bereiden we ons voor: er staat een zogeheten ‘bush camp’ op ons te wachten. Een bush camp betekent kamperen op een plek waar niks anders is dan natuur, omdat de afstanden in Patagonië zo lang zijn dat we wel moeten. Over een smalle weg rijden we naar een groot veld waar we onze tenten opzetten, het eerste kookteam de maaltijden bereidt en de voorbereidingen voor het kampvuur worden getroffen. Hoe deze bush camp verder verloopt, zie je in de vlog van kampeerprinses Suus on Tour:

Op de boerderij bij een Chileense familie, Cerro Castillo (Chili)

Elle2 rijdt het terrein op, waar de gehele Chileense familie al op ons staat te wachten. Tijdens de reis van Rio Pinturas naar Cerro Castillo, en ook bij aankomst, zijn een aantal van mijn familieleden in een strijd. Slechts een aantal van ons kunnen gebruikmaken van de upgrade, wat betekent dat je twee nachten lang niet in een tent hoeft te slapen. Ik besluit geen deel te nemen aan de discussie en twee nachten wél in de tent te slapen. Avontuur staat voor mij niet alleen gelijk aan hiken, maar ook aan kamperen. Terwijl de anderen zich drukmaken over waar ze vanavond slapen, zet ik met een handjevol andere Drago-avonturiers mijn tent op en maak ik mij klaar voor het diner met lam en het kampvuur met goede gesprekken.

Chileense boerderijen zijn anders dan de relatief kleine en vlakke Nederlandse boerderijen. Deze familie heeft namelijk een enorm stuk land met uitzichten waar je ‘u’ tegen zegt. De paarden zijn opgezadeld, want wij gaan deze uitzichten ter paard bewonderen. Terwijl ik had gehoopt op een flink stuk galopperen – net als met gaucho Flavio in Argentinië – heeft mijn paardenvriend daar absoluut geen zin in. Zie ik wel meer van het land en de Chileense gaucho-paardrijd-skills.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman

In de namiddag besluit vaders des huize ons goed in de maling te nemen met verschillende spellen. Een ijzeren hart is verwikkeld in een ander ijzeren voorwerp. Aan ons de taak om de ijzeren voorwerpen van elkaar te verlossen. Twee meiden worden met touwen aan elkaar geknoopt en ook aan hun de taak om los van elkaar te komen. Een grijns van oor tot oor verschijnt onder zijn grijze snor vandaan en de blik van moeders des huize verandert in een ‘hij denkt dat hij grappig is’ blik. Als een familie weten we de touw-meiden te verlossen, maar we hebben de hulp van vaders des huize nodig voor het ijzerwerk.

Side note: een deel van onze verblijf op de boerderij is terug te zien in de bovenstaande vlog van Suus on Tour.

Haat en liefde verhoudingen, Puyuhuapi & Futalefu (Chili)

Na drie nachten kamperen, ben ook ik blij als we in Puyuhuapi allemaal een upgrade krijgen. De kou in Patagonië – zo begin winter – laat uiteindelijk ook de avonturier in mij falen. De upgrade vindt plaats in een houten hutje, in een donker bos en aan het meer. Welkom in de ‘Dragoman griezel film’. Een griezel film waarbij ik in de kookgroep zit. Gelukkig is er een echte keuken en koken we niet in de ‘truck keuken’. Toch verkiezen de reisleiders Marc en Ryan onze maaltijden tot een van de beste Dragoman-maaltijden die ze ooit gehad hebben. Eerlijk is eerlijk, deze eer is niet te danken aan mijn kookkunsten. Ik schenk liever de Pisco Sour in en vul de bakjes met kaas en olijven. Deze avond drinken we vele liters rode wijn, zijn de gesprekken op zijn best en wordt de Dragofamily closer en closer. We zijn het zomaar met elkaar eens als ons de vraag gesteld wordt of we de volgende dag in de stromende regen de hangende gletsjer willen bezoeken. Het antwoord is nee. Liefde!

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Kookgroep in Puyuhuapi

Side note: ook een deel van ons verblijf in Puyuhuapi is te zien in de bovenstaande vlog van onze kampeerprinses. 

Futalefu is de volgende bestemming, waar we verblijven in een hostel met privé kamers en eigen badkamer. Nu moet die luxe echt ophouden, want dit is niet wat ik mijn thuisfront heb verteld over de avontuurlijke Patagonië tour. Aangekomen in Futalefu verandert onze familieliefde in een familieruzie. Wat de reden van de ruzie precies is weet ik niet, dat het kinderachtig is en ik me er graag buiten houd weet ik wel. Ik bevind mij liever in de gemeenschappelijke ruimte van het hostel, waar de manager de award voor ‘knapste Chileen’ verdient. De volgende dag is het plan om te gaan raften op een van de beste en mooiste rivieren ter wereld. Klein nadeel van het laagseizoen: het water van de rivier is niet hoog genoeg, dus gaat het feest niet door. Unfortunately peanut butter!

Hiken met Geer & Goor voor een uitzicht over het Lake District, Bariloche (Argentinië)

Bariloche staat bekend om haar vele meren die je via een gemakkelijke hike – althans, dat vind ik – kan bewonderen. Suus en Jannie – mijn twee Nederlandse vriendinnen, ook wel genaamd Geer & Goor – denken iets anders over de gemakkelijke hike. Gekleed in roze kleren klagen ze de gehele hike, zoals onze Nederlandse Geer & Goor dat ook zo lekker kunnen. Gieren! Het uitzicht over het blauw-groene landschap met sierlijke meren is mooi, maar eerlijk is eerlijk: er valt niet te tippen aan de uitzichten van Torres del Paine National Park, Perito Moreno en Fitz Roy. Uiteraard moeten er de enige foto’s geschoten worden van Geer & Goor. De gekste panorama-skills komen tevoorschijn en niet alleen ik krijg buikpijn van het lachen, ook op het gezicht van de andere bezoekers verschijnt een lach. We gunnen deze bezoekers ook hun fotomoment en wandelen terug naar waar de bus ons weer naar het centrum brengt. Tijd voor kaasfondue. Kaas, ja kaas! De creatieve chocoladevarianten – waar Bariloche ook bekend om staat – worden ons toetje. De Duitse invloeden in Bariloche hebben ook zo zijn voordelen.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman

Die avond besluiten we het Argentijnse nachtleven te ontdekken. De meiden lopen rond in elkaars kleding en make-up, want sharing is caring. De mannen hebben hun netste blouse aangetrokken, gestreken en wel. Eerst vieren we de verjaardag van de zestigjarige Andy Bond in een Italiaans restaurant mét pasta pesto. Halleluja! We dansen vervolgens – helaas zonder Andy – op de Zuid-Amerikaanse reggaeton, cumbia en andere billen-schut-muziek. Het is zo gezellig dat we die avond niet slapen en haastig onze backpacks inpakken voor weer een volgend vertrek en border crossing, dit keer naar het Chileense Pucon.

Raften en overboord slaan, Pucon (Chili)

Pucon is voor raften dan wel niet – zoals Futalefu – een van de beste plekken ter wereld, maar mooi en avontuurlijk is het zeker. Zelfs een beetje eng en paniekerig. Wanneer de instructeurs ons veiligheidsinstructies geven – voor het geval we overboord slaan – denk ik ‘oh, maar dat gebeurt vast niet’. Nou Demi, dat gebeurt dus wel en zo’n drie maanden later heb je nog steeds een bult als souvenir op je scheenbeen. We hadden alles onder controle en bij eerdere stroomversnellingen kregen we keer op keer een adrenaline-kick. Maar dan staat er een stroomversnelling van niveau vier (van de vijf) op ons te wachten. Boot één slaat om en zo doet boot twee, onze boot. Boot drie doet dat niet en wordt verkozen tot rescue-boot.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman

Op het moment dat we de heftige stroomversnelling trotseren, ben ik in de volle overtuiging dat we netjes in de boot blijven zitten. En opeens maakt de boot een beweging, ik weet dat ik moet gaan zwemmen voor mijn leven en moet nadenken wat de instructeurs eerder zeiden bij de veiligheidsinstructies. Zwemmen lukt niet, want ik zit onder de boot. Ik krijg geen adem en krijg de boot ook niet omhoog. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder deze paniek gevoeld heb. Na een paar seconden – die als minuten voelden – tilt een van de sterke mannen de boot omhoog en zie ik eindelijk het licht. Hoofd naar waar de versnelling heengaat en me laten meevaren totdat iemand mij komt redden.

Meneer met zijn kano peddelt alsof het de normaalste zaak is en dat is het vast ook voor hem. Ik moet zijn kano vasthouden, maar door al het water in mijn mond en ogen doe ik dat volledig verkeerd. Mijn benen bungelen aan de zijkant en raken in volle vaart elke steen onder water. Meneer met zijn kano zet mij af aan de kant. Ik kom bij en observeer alles wat in de rivier gebeurt. Hier en daar zit een van mijn familieleden aan de kant, anderen drijven nog in het water en Jannie – van de rescue-boot – roept: “daar is Demi, Deeeeeeemi”. Ze komen ook mij redden. Zodra deze hectiek afgelopen is en we aan wal zijn, beginnen we allemaal hard te lachen. Gewoon raften – zonder overboord te slaan – is ook maar zo gewoon.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman

Er gebeurde nog meer in Pucon en onderweg naar Santiago: we deden een hike in Huerquehue National Park, we bezochten de hot springs, aten eindelijk yoghurt met fruit en granola voor ontbijt, dronken een van mijn favoriete wijnen bij Miguel Torres en sliepen in een strandhuis waar we weinig van het strand gezien hebben. We sloten deze reis af in de hoofdstad van Chili: Santiago. Grijs en grauw, maar we maakten er een paar goede laatste dagen van. We werden dronken, hadden een onverwachts zwemfeestje met kleding aan en namen in delen en met tranen afscheid. Muchas gracias Dragofamily. Jullie zijn onderdeel van een van de hoogtepunten van mijn reis door Zuid-Amerika.

Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Familie die vrienden geworden zijn | Hiken in Pucon
Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Miguel Torres’ Sauvignon Blanc
Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Zwemfeestje in Santiago
Patagonië special: drie weekse overland trip met Dragoman
Uitzicht over Santiago
Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

All by myself reizen door Patagonië leek bijna onmogelijk. Alhoewel, dat deed de dame van Kilroy vermoeden. Werkend in de reisbranche, ben ik er toch ingetrapt. In Nederland gaf het mij een veilig gevoel: met een groep een avontuurlijke overland tour doen, kamperen in de natuur en niet hoeven nadenken over moeilijke busritten en trekkingen, zoals de W-walk in Torres del Paine National Park. De eerste reismaand vordert, ik leer reizigers kennen die al alleen door Patagonië gereisd hebben en ik leer mensen kennen die rond dezelfde tijd als mij die kant op gaan. Ondertussen geniet ik van de vrijheid en leef ik niet met de dag, maar met het half uur. Aan niemand anders dan aan mezelf hoef ik verantwoording af te leggen. Dat ik deze vrijheid straks ga inleveren besef ik me in Ushuaia.

Een goed begin met Han in Ushuaia

Vrijdagavond spreek ik af met een van de medereizigers. Een Engelse gast met spleetogen, een feloranje jas en hipsterknotje. We drinken wat in m’n stamkroeg Dublin, waar ik de afgelopen vier dagen te vinden was. De ober herkent me en weet dan ook dat ik graag popcorn bij de ‘cerveza rubia’ wil. Hier en daar zeg ik wat mensen gedag. Het voelt alsof ik een inwoner van Ushuaia ben. Goed, Han – de Engelse gast die elke zin eindigt met ‘man’ – is de vriendelijkheid zelf. We kletsen gezellig en hij blijkt een behoorlijk goede fotograaf (zie @bigwormworldwide) te zijn. Door zijn gadgets weegt zijn dagrugzak al bijna twintig kilogram. De volgende dag nemen we de bus naar Tierra del Fuego National Park. Veel bos, maar na een stijle hike een prachtig uitzicht. Na de ontmoeting met Han heb ik vertrouwen in de tour. Al delen we beide onze twijfels over de groep van maar liefst 22 man. De jongste 19 jaar en de oudste bijna 60 jaar.

Stereotypen van een groepsreis

In zo’n groep heb je vaak dezelfde soort types zitten. Je hebt de aandachtstrekkers. Waar je ook bent je hoort ze overal bovenuit. Of ze nu wel of geen stem hebben na een nacht doorhalen in Buenos Aires. Deze aandachtstrekkers zijn zeker van hun zaak. Maar dat zijn de onzekere aandachtszoekers niet. Die bemoeien zich simpelweg met alles en iedereen, uiteraard met een lieve schattige lach.

Je hebt de scouting fanatiekelingen, die liever zelf de gids uithangen. Ze staan keer op keer vooraan om te helpen en om vervolgens dat extra schouderklopje te krijgen. Je hebt de rustige meiden, die op elk moment van de dag vriendelijk en in voor een praatje zijn. Je hebt de stoere boys die ongeïnteresseerd rondlopen, maar dat zeker niet zijn. Je hebt de sportgast, het degelijke stelletje, de oudere vriendinnen en Andy Bond: die graag vertelt over zijn overland avontuur in 1988 langs de westkust van Afrika.

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

En je hebt mensen zoals ik. Ik functioneer niet in dit soort grote groepen. Daar ben ik achter en ik neem er genoegen mee. Teveel ruis, teveel mensen die aardig gevonden willen worden, de populaire en niet populaire. De grappen om het grappen moeten maken. De schoolreisje-achtige toespraken die we krijgen van de gids. Ik zit, doe mijn ding en vind het prima om met rust gelaten te worden. ‘Suus on tour’ is daar voor de uitlaatklep. We lachen, maken de ramen van de truck schoon en vloggen. Maar we kijken elkaar vooral vaak vragend aan door al het eerdergenoemde. Ik kijk uit naar mijn vrijheid over drie weken.”

Ik moet het een en ander rechttrekken…

Uit frustratie schreef ik het bovenstaande op onderweg naar Torres del Paine. Ik herinner het me nog, maar ik ben het niet meer met mezelf eens. Nu – de Dragoman tour afgelopen is – mis ik al mijn stereotypen, mijn “Dragofamily”. Het was een avontuurlijke overland tour met een gezellige en diverse groep die mij lieten functioneren en waarvan ik de observerende uil was. We kampeerden midden in de natuur en de frieskoud, maar ‘wakker worden’ was op geen van de kampeerplekken een straf. Ik hoefde niet na te denken over moeilijke busritten, want onze stoere Elle2 truck, Mark en Ryan lieten ons de landschappen van Patagonië zien.

En ook over de trekkingen hoefden ik nauwelijks na te denken, waarvan de W-walk in Torres del Paine tot nu toe het hoogtepunt van mijn gehele reis is. Met dank aan de beste gidsen ooit – Juancho en Carlos – ben ik een fanatieke hiker geworden. Nooit gedacht dat hiken in mijn ‘genieten-vocabulaire’ zou passen. Maar dat doet het. De intense natuur, de uitdaging, het avontuur, het wegzijn van het internetleven, het zetten van je gedachten op nul. Ik kijk alweer uit naar de volgende hike.

Omgetoverd tot fanatieke hiker tijdens de W-walk in Torres del Paine (inclusief vlog)

Vlog van W-walk in Torres del Paine, Chili

Maar voor jullie eerst een vlog van mijn highlight hike: de vierdaagse W-walk door Torres del Paine in Chili. Oh, met een bijzondere beloning aan het einde. Iets met een indrukwekkend dier en heel veel geluk.

Reis je mee door Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia? - a crush on the world

Reis je mee door Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia?

Pleinen waar de hoge klanken van een viool je oren binnendringen en waar oudere Argentijnse echtparen passioneel dansen op de instrumentale tangomuziek. Straten waar levensgrote muurschilderingen, kleurrijke kozijnen en deuren je op een zonnige dag nog vrolijker maken. Terrassen waar Porteños en reizigers samen de ochtend beginnen met koffie en medialunas (Argentijnse croissants) en eindigen met de beste Malbec. En markten waar avocado’s en fruit in alle soorten en maten met smart op mij liggen te wachten. Buenos Aires is over een paar dagen het beginpunt van zes maanden avontuur. Zes maanden: mijn rugzak en ik die samen Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia gaan ontdekken. Reis jij met mij mee?

Reis je mee door Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia? - a crush on the world

Van uitzicht op de junkies naar ‘seat with view’

Hoe dichterbij maandag 5 maart 2018 komt, hoe vaker ik spontaan ineens de adrenaline door m’n lichaam voel schieten. Starend uit het raam van mijn kantoorplek in hartje Utrecht heb ik de reis al minstens twintig keer gemaakt. Je hebt kleine dromen, je hebt grote dromen en het is aan niemand anders dan aan jou om deze waar te maken. En hoe cliché ik al dat droomgedoe soms ook vind, nu mijn allergrootste droom op uitkomen staat, schiet die adrenaline steeds vaker door naar een vreugdedans. Er komt een eind aan het staren vanaf mijn kantoorplek, want de reis wordt werkelijkheid. Staren ga ik straks vanuit een vliegtuigraam, een busraam en een bootraam, waar het uitzicht aangenamer zal zijn dan de junkies op de Nicolaasdwarsstraat. En tijdens dat staren droom ik hoe ik de nieuwe Floortje Dessing wordt. Ja, die behoort ook tot de ‘grote dromen’.

Reis je mee door Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia? - a crush on the world

Hoe, wat, waar?

Hoe: met een vliegticket en een backpack. Wat: een reis van zes maanden. Waar: Zuid-Amerika. Wil je mij volgen tijdens mijn reis? Dan vul ik het opnieuw voor je in.

  • Hoe: via www.acrushontheworld.nl, Instagram, Facebook en Youtube onder @acrushontheworld.
  • Wat: een website met reisverhalen en tips. Zit je in de trein, ’s avonds op de bank of ben je even je concentratie verloren tijdens het werken of studeren? Dan zorg ik dat jij je kan wanen in Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia. I feel the pressure. Heb je zelf plannen voor een reis naar een van deze temperamentvolle landen? Dan klik je in het menu op tips, voor de zo gedetailleerd en compleet mogelijke do’s & don’ts in Zuid-Amerika.
  • Waar: vanaf een zonnige terras in de stad, een houten hutje omringd door bergtoppen, vanuit een hangmat op een tropisch strand…

Social media: op Facebook deel ik reisverhalen en tips. Op Instagram de allermooiste plaatsje en snelle shots. Op Youtube… hier moet ik zelf nog aan wennen. Maar m’n buurmeisjes vinden het een must, want ze kijken nu al uit naar mijn eerste aflevering bij 3 Op Reis. Zij zullen zich dan ook opstellen als jury voor mijn vlogs. Juist vlogs. Of misschien gewoon wat video’s van de omgeving. Kortom, verrassing!

Reis je mee door Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia? - a crush on the world